نحوه ی عیب یابی کامپیوتر

عیب یابی کامپیوتر

اولین تعمیر یا به روزرسانی کامپیوتر می تواند بسیار ترسناک باشد. اگر کامپیوتر کار نکند چه اتفاقی می افتد؟ و از همه بدتر، اگر پس از تعمیر اولین بار کامپیوتر را روشن کنید، با چه چیزی مواجه می شوید؟ هر فرد باهوش منطقی می تواند کامپیوتر را با اعتماد به نفس بالایی تعمیر و ارتقا دهد که بعدا به طور عادی کار خواهد کرد اگر که از قطعات خوب استفاده نموده و با دقت کار کنید که در نهایت همه چیز عادی بنظر می رسد.

احتمالا اتفاقات متعددی روی می دهد. بنابراین، اگرچه پیشنهادات عیب یابی دقیق برای مؤلفه های خاص در طول این راهنما ارائه شده، اما ایده خوبی وجود دارد که در ابتدای راهنما به برخی از مراحل اساسی عیب یابی برای پوشش دادن به رایج ترین مشکلاتی که در طول تعمیر سیستم یا بروزرسانی سیستم خلاصه می شود، اشاره می شود.

مشکلات احتمالی در یکی از چهار دسته قرار می گیرند، در مقابل رفع مشکل بعید نیست. همیشه ابتدا مشکلات آسان / احتمالی را بررسی کنید. در غیر این صورت، ممکن است قبل از اتصال سیم برق، ممکن است سیم پاره شود. بیشتر مشکلاتی که هنگام تعمیر و به روزرسانی سیستم بوجود می آیند ناشی از یک یا چند مورد از موارد زیر است:

 

مشکلات کابل

کابلهای منقطع و ناقص باعث ایجاد مشکلات بیشتری می شوند. تعداد کابل های داخل کامپیوتر، نادیده گرفتن کابل داده جدا شده یا فراموش کردن اتصال برق به درایو ازجمله مشکلات هستند. تعویق اتصال برخی کابل ها امکان پذیر است. کابل های نواری مشکل خاصی دارند زیرا برخی از آنها ممکن است در حالت اتصال به نظر برسند، اما با ردیف یا ستون پین جبران می شوند. و به خود کابلها همیشه نمی توان اعتماد کرد، حتی اگر تازه باشند. در صورت وجود مشکل ابتدا کابل را چک کنید.

 

خطاهای پیکربندی

سالها پیش ، مادربردها نسبت به مادربردهای مدرن به پیکربندی دستی بیشتری نیاز داشتند. سوئیچ ها و جهش های زیادی وجود داشتند که همه آنها باید به درستی تنظیم شوند یا سیستم بوت نشود. مادربردهای مدرن بیشتر تنظیمات موردنیاز خود را پیکربندی می کنند ، اما ممکن است هنوز به تنظیم دستی نیاز داشته باشید ، چه با نصب پرش های فیزیکی بر روی مادربرد و چه با تغییر تنظیمات در CMOS Setup. مادربردها برای ثبت اهداف خود و لیست تنظیمات پیکربندی معتبر از برچسب های ابریشمی در نزدیکی پرش ها و اتصالات استفاده می کنند. این تنظیمات در کتابچه راهنمای مادربرد نیز ذکر شده است. برای تأیید تنظیمات پیکربندی ، همیشه برچسب های مادربرد و دفترچه را بررسی کنید. اگر سازنده مادربرد کتابچه راهنمای به روز شده را در وب قرار می دهد ، آن ها را نیز بررسی کنید.

اجزای ناسازگار

 

به طور کلی ، می توانید بدون نگرانی زیاد درباره سازگاری ، اجزای مدرن رایانه را مخلوط و مطابقت دهید. به عنوان مثال ، هر هارد دیسک یا نوری IDE با هر رابط IDE کار می کند ، و هر منبع تغذیه ATX12V با هر مادربرد ATX12V سازگار است (اگرچه منبع تغذیه ارزان یا مسن تر ممکن است انرژی کافی را تأمین نکند ، به این معنی که شما باید از منابع تغذیه رایانه بازدید کنید. و حفاظت) بیشتر مسائل سازگاری کامپوننت ها ظریف هستند. به عنوان مثال ، ممکن است ماژول حافظه ۱ گیگابایتی را در سیستم خود نصب کرده باشید. هنگامی که آن را روشن می کنید ، سیستم فقط ۲۵۶ MB یا ۵۱۲ MB را می بیند زیرا مادربرد ماژول های حافظه ۱ گیگابایتی را به درستی تشخیص نمی دهد. به منظور بررسی سازگاری ، می توانید مستندات دقیق را در وب سایت های تولید کنندگان بررسی کنید.

اجزای DOA (در هنگام ورود)

 

قطعات کامپیوتر مدرن بسیار قابل اعتماد هستند ، اما اگر بدشانس باشید ، یکی از مؤلفه های شما ممکن است DOA باشد. این احتمال کمترین علت بروز مشکل است. بسیاری از تازه کار ها فکر می کنند که یک مؤلفه DOA دارند ، اما علت واقعی تقریباً همیشه چیز دیگری است که معمولاً یک مشکل کابل یا پیکربندی است. قبل از بازگشت یک مؤلفه مشکوک ، مراحل عیب یابی مفصلی را که ما توضیح می دهیم ، طی کنید. شانس خوب است که جزء فقط خوب باشد.

در اینجا مشکلاتی وجود دارد که احتمالاً هنگام تعمیر یا به روزرسانی یک سیستم با آنها روبرو هستید و در مورد آنها چه باید کرد:

مشکل: وقتی قدرت را به کار می برید ، هیچ اتفاقی نمی افتد

تأیید کنید که کابل برق به رایانه شخصی و به دیواره دیواری وصل شده باشد و اینکه دیواره دیافراگم قدرت دارد. فرض نکنید ما مخازن را دیدیم که در آن نیمی کار می کردند و دیگری کار نمی کردند. از یک لامپ یا لوازم دیگر استفاده کنید تا تأیید کنید که در واقع گیرنده ای که کامپیوتر را به آن وصل می کنید دارای قدرت است. اگر منبع تغذیه سوئیچ برق خود را دارد ، اطمینان حاصل کنید که سوئیچ به حالت “روشن” یا “۱” تبدیل شده است. اگر ولتاژ شبکه محلی شما ۱۱۰/۱۱۵ / ۱۲۰V است ، تأیید کنید که سوئیچ انتخاب ولتاژ منبع تغذیه ، در صورت وجود ، برای ۲۲۰/۲۳۰ / ۲۴۰V تنظیم نشده است. (اگر شما نیاز به جابجایی این سوئیچ دارید ، قبل از انجام این کار برق را قطع کنید.)

اگر از نوار خروجی یا UPS استفاده می کنید ، اطمینان حاصل کنید که سوئیچ آن (در صورت مجهز بودن) روشن است و قطع کننده یا فیوز مدار منفجر نشده است.

اگر آداپتور ویدیویی نصب کردید ، درب آن را پاپ کنید و تأیید کنید که آداپتور کاملاً در شکاف آن قرار گرفته است. حتی اگر مطمئن بودید که در ابتدا کاملاً نشسته است و حتی اگر فکر می کردید که آداپتور را در جای خود قرار داده اید ، ممکن است آداپتور هنوز به درستی نشسته نباشد. کارت را جدا کرده و مجدداً آن را نصب کنید تا مطمئن شوید که کاملاً جای آن قرار گرفته است. اگر مادربرد دارای مکانیزم احتباس است ، اطمینان حاصل کنید که شکاف روی کارت ویدیو مکانیزم نگه داشتن را به طور کامل درگیر می کند. از قضا ، یکی از مهمترین دلایل کارت گرافیکی شل این است که پیچ مورد استفاده برای اتصال آن به شاسی ، ممکن است کارت را گشت زده و آن را تا حدی از شکاف آن بیرون بکشد. این مشکل در موارد کیفی و کارتهای ویدئویی بسیار نادر است ، اما در مورد اجزای ارزان کاملاً متداول است.

تأیید کنید که کابل برق ATX اصلی و کابل برق ATX12V به طور ایمن به مادربرد متصل شده اند و همه پین ​​ها در تماس هستند. در صورت لزوم ، کابل ها را برداشته و آنها را دوباره وصل کنید. اطمینان حاصل کنید که چفت در هر شاخه کابل به جک مادربرد وصل شود.

تأیید کنید که کابل سوئیچ پاور پنل جلویی به درستی به بلوک کانکتور پنل جلویی وصل شده است. برای اطمینان از اینکه کابل را به مجموعه صحیح پین ها وصل می کنید ، برچسب ابریشمی را روی مادربرد و دفترچه مادربرد بررسی کنید. بسیار بندرت ، ممکن است با سوئیچ برق معیوب روبرو شوید. شما می توانید با اتصال موقتی کابل سوئیچ تنظیم مجدد پنل جلویی به پین ​​های سوئیچ پاور در بلوک اتصال پنل جلویی ، این امکان را از بین ببرید. (هر دو صرفاً لحظه ای در سوئیچ ها هستند ، بنابراین می توان از آنها به صورت قابل تعویض استفاده کرد.) همچنین می توانید با دقت از یک پیچ گوشتی کوچک تیغه برای کوتاه کردن پین های سوئیچ پاور در بلوک کانکتور پنل جلو لحظه ای استفاده کنید. اگر سیستم با هر یک از این روش ها شروع شود ، مشکل سوئیچ برق است.

 

شروع به از بین بردن احتمال کمتری کنید که رایج ترین آنها اتصال کوتاه به خوبی پنهان است. با جدا کردن کابل های برق و داده از هارد ، نوری و فلاپی ، یک بار شروع کنید. پس از قطع هر کدام ، سعی کنید سیستم را شروع کنید. اگر سیستم شروع به کار کند ، درایویی که تازه از آن جدا شده اید ، مشکل است. ممکن است درایو خود ناقص باشد ، اما به احتمال زیاد کابل ناقص است یا به درستی وصل نشده است. کابل داده را تعویض کرده و درایو را به کابل منبع تغذیه متفاوتی وصل کنید.

اگر کارتهای انبساطی نصب شده است ، آنها را یک به یک حذف کنید. همه را به جز آداپتور ویدیو حذف کنید. اگر مادربرد از فیلم جاسازی شده استفاده کرده است ، صفحه نمایش خود را به طور موقت وصل کنید و کارت ویدیو را نیز حذف کنید. تلاش برای شروع سیستم پس از حذف هر کارت. اگر سیستم شروع به کار کند ، کارت شما فقط حذف کرده اید باعث ایجاد مشکل می شود. کارت دیگری را امتحان کنید یا آن کارت را در یک شکاف مختلف نصب کنید.

ماژول های حافظه را حذف کرده و آنها را مورد آزمایش قرار دهید و آنها را بررسی کنید تا آسیب نبینند و سپس سعی کنید سیستم را راه اندازی کنید. اگر دو ماژول حافظه نصب شده اید ، در ابتدا فقط یکی از آنها را نصب کنید. آن را در هر دو (یا همه) حافظه های حافظه امتحان کنید. اگر آن ماژول در هیچ شکافی کار نکند ، ممکن است ماژول نقص داشته باشد. مجدداً در هر حافظه موجود ، ماژول دیگر را امتحان کنید. با استفاده از این روش می توانید مشخص کنید که آیا یکی از ماژول های حافظه یا یکی از اسلات ها دارای نقص است.

کولر و CPU را حذف کنید. CPU را بررسی کنید تا مطمئن شوید که هیچ پین خم وجود ندارد. اگر وجود داشته باشد ، شما ممکن است بتوانید آنها را با استفاده از کارت اعتباری یا یک شیء نازک و سفت مشابه صاف کنید ، اما به احتمال زیاد مجبور خواهید بود که CPU را جایگزین کنید. سوکت CPU را بررسی کنید تا مطمئن شوید هیچ سوراخ مسدود شده یا اشیاء خارجی موجود نیست.

 

مادربرد را بردارید و تأیید کنید که هیچ پیچ خارجی یا اشیاء رسانا دیگر مادربرد را به شاسی کوتاه نکنید. اگرچه تکان دادن کیس معمولاً باعث خراشیدن چنین اشیاء می شود ، یک پیچ یا جسم کوچک دیگر می تواند چنان محکم بین مادربرد و شاسی گشوده شود که در طی آزمایش لرزش خود را نشان ندهد.

اگر مشکل همچنان ادامه داشته باشد ، به احتمال زیاد علت مادربرد معیوب است.

 

مشکل: به نظر می رسد که سیستم به طور عادی شروع می شود ، اما صفحه نمایش سیاه باقی می ماند

 

تأیید کنید که صفحه نمایش دارای قدرت است و کابل ویدیو وصل شده است. اگر صفحه نمایش دارای کابل برق غیر گیرنده است ، اطمینان حاصل کنید که سیم برق هم به صفحه نمایش و هم به دیواره دیواری وصل شده است. اگر سیم برق یدکی دارید ، از آن برای اتصال صفحه استفاده کنید.

تأیید کنید که تنظیمات روشنایی و کنتراست صفحه نمایش در حد متوسط ​​یا بالاتر تنظیم شده است.

کابل ویدیو را جدا کرده و آن را از نزدیک بررسی کنید تا مطمئن شوید هیچ پین خم یا کوتاه نشده است. توجه داشته باشید که کابل ویدیویی در برخی مانیتورهای آنالوگ (VGA) برخی پین ها را از دست داده است و ممکن است یک سیم بلوز کوتاه با اتصال سایر پین ها وجود داشته باشد ، که طبیعی است. همچنین درگاه ویدیو را بر روی رایانه شخصی بررسی کنید تا مطمئن شوید که تمام سوراخ ها روشن است و هیچ اشیاء خارجی در آن وجود ندارد.

اگر از یک آداپتور تصویری مستقل در مادربردهایی که دارای فیلم جاسازی شده است ، استفاده می کنید ، مطمئن شوید که کابل ویدیو به درگاه ویدیویی مناسب وصل شده است. برای اطمینان از این درگاه ویدیوی دیگری را امتحان کنید. بیشتر مادربردها با فیلم جاسازی شده هنگامی که احساس می کنند کارت ویدیو نصب شده است به طور خودکار آن را غیرفعال می کنند ، اما این به طور کلی صحیح نیست. ممکن است مجبور شوید صفحه نمایش را به فیلم جاسازی شده وصل کنید ، وارد CMOS Setup شوید و مادربرد را مجدداً برای استفاده از کارت ویدیو پیکربندی کنید.

اگر نمایشگر دیگری در دسترس است ، از نمایشگر دیگری استفاده کنید. روش دیگر ، سعی کنید از صفحه نمایش مشکل در سیستم دیگری استفاده کنید.

اگر از کارت ویدیو استفاده می کنید ، مطمئن شوید که کاملاً نشسته است. بسیاری از ترکیب های کارت گرافیک و مادربرد ، قرار دادن مناسب کارت را بسیار دشوار می کند. ممکن است فکر کنید کارت نشسته است. حتی ممکن است احساس کنید که در جای خود قرار دارد. این بدان معنا نیست که واقعاً کاملاً نشسته است. به لبه زیرین کارت و شکاف ویدیو دقت کنید و مطمئن شوید که کارت کاملاً در شکاف و موازی با آن است. تأیید کنید که نصب پیچ که کارت ویدیو را به شاسی ایمن می کند ، کارت را گشت زنی نکرده است ، و یک سر آن را مجبور می کند تا از شکاف خارج شود.

اگر کارت ویدئویی شما به یک کابل برق اضافی احتیاج دارد ، حتماً آن را وصل کنید و مطمئن شوید که به جای آن قرار می گیرد.

اگر سیستم دارای کارتهای توسعه PCI یا PCIe است ، آنها را یکی یکی حذف کنید. (حتما قبل از حذف یا نصب کارت ، از سیستم جدا کنید.) هر بار که کارت را برداشته اید ، سیستم را مجدداً راه اندازی کنید. اگر سیستم بعد از برداشتن کارت ، ویدئو را نشان دهد ، آن کارت ناقص است یا با آداپتور ویدیو در تضاد است. کارت PCI یا PCIe را در یک شکاف مختلف نصب کنید. اگر هنوز هم مشکل ویدیو ایجاد کند ، احتمالاً کارت ناقص است. جایگزینش کن.

 

مشکل: وقتی برق را وصل می کنید (یا سوئیچ برق را در پشت منبع تغذیه روشن می کنید) ، منبع تغذیه به طور خلاصه شروع می شود و سپس خاموش می شود

 

تمام مراحل زیر فرض می کنند که منبع تغذیه برای پیکربندی سیستم کافی است. در صورت استفاده از منبع تغذیه کاملاً تحت فشار ، ممکن است این علامت نیز بروز کند. از این بدتر ، انجام این کار ممکن است به منبع تغذیه ، مادربرد و سایر اجزا آسیب برساند.

 

این ممکن است یک رفتار معمولی باشد. وقتی برق را به منبع تغذیه وصل می کنید ، این نیرو را حس می کنید و روال راه اندازی آن را شروع می کنید. در کسری از ثانیه ، منبع تغذیه متوجه می شود که مادربرد سفارش داده نشده است که شروع به کار کند ، بنابراین سریعاً خاموش می شود. کلید اصلی کلید را فشار دهید و سیستم به طور عادی شروع شود.

اگر با فشار دادن سوئیچ برق اصلی سیستم ، سیستم را راه اندازی نکردید ، احتمالاً فراموش کرده اید که یکی از کابل ها را از منبع تغذیه یا پنل جلویی به مادربرد متصل کنید. تأیید کنید که کابل سوئیچ پاور به بلوک کانکتور پنل جلویی وصل شده است و کابل برق ATX 20 پین یا ۲۴ پین اصلی و کابل برق ۴ پین ATX12V به مادربرد وصل شده اند. هر کابل که وصل نشده است را وصل کنید ، کلید اصلی برق را فشار دهید و سیستم باید بطور عادی شروع شود.

اگر مراحل قبل مشکل را برطرف نکند ، به احتمال زیاد منبع تغذیه نقص است. اگر منبع تغذیه یدکی دارید یا می توانید یکی از سیستم های دیگر را به طور موقت قرض بگیرید ، آن را به طور موقت در سیستم جدید نصب کنید. از طرف دیگر ، منبع تغذیه مشکل را به یک سیستم دیگر وصل کنید تا صحت داشته باشد.

اگر مرحله قبل مشکل را حل نکند ، به احتمال زیاد علت مادربرد معیوب است. جایگزینش کن.

مشکل: وقتی نیرو را به کار می برید ، فلاپی درایو LED به طور محکم چراغ می زند و سیستم شروع به کار نمی کند

 

کابل FDD (فلاپی دیسک درایو) معیوب یا اشتباه است. تأیید کنید که کابل FDD به درستی روی FDD و رابط مادربرد FDD نصب شده باشد. این مشکل با نصب کابل FDD به عقب یا نصب آن توسط یک ردیف یا ستون پین جبران می شود.

اگر کابل FDD به درستی نصب شده باشد ، ممکن است ناقص باشد. به طور موقت آن را جدا کرده و سیستم را راه اندازی کنید. اگر سیستم به طور عادی شروع شد ، کابل FDD را جایگزین کنید.

اگر کابل FDD خوب شناخته شده باشد و به درستی نصب شود ، ممکن است خود FDD یا رابط مادربرد FDD ناقص باشد. FDD را جایگزین کنید. اگر این مشکل را حل نمی کند و شما اصرار دارید که یک FDD داشته باشید ، مادربرد را جایگزین کنید یا رابط کاربری FDD مادربرد را غیرفعال کنید و یک آداپتور PCI را نصب کنید که رابط FDD را فراهم کند ، یا اگر مادربرد شما اجازه می دهد از دستگاه های USB بوت شوید ، برای این منظور یک درایو فلاپی خارجی USB خریداری کنید.

 

مشکل: به نظر می رسد که درایو نوری سی دی های صوتی را پخش می کند ، اما صدایی از اسپیکرها به گوش نمی رسد

 

اطمینان حاصل کنید که صدا / میکسر به درستی تنظیم شده است. یعنی اینکه صدا خاموش است و CD صوتی خاموش نیست. ممکن است چندین سیستم کنترل صدا وجود داشته باشد. همه آنها را بررسی کنید.

یک CD صوتی متفاوت را امتحان کنید. برخی از CD های صوتی اخیر به گونه ای محافظت می شوند که از پخش در درایو نوری رایانه خودداری می کنند.

اگر چندین CD صوتی را بدون موفقیت امتحان کرده اید ، بسته به نوع برنامه پخش کننده ای که استفاده می کنید ، ممکن است این یک رفتار عادی باشد. درایوهای نوری می توانند داده های صوتی را از طریق جک خروجی صوتی آنالوگ در عقب درایو یا به عنوان یک جریان بیت دیجیتال در اتوبوس تحویل دهند. اگر برنامه پخش کننده جریان بیت دیجیتال را از اتوبوس بیرون بکشد ، صدا به طور عادی به بلندگوهای شما تحویل داده می شود. اگر برنامه پخش کننده از صوتی آنالوگ استفاده می کند ، باید یک کابل را از جک صوتی آنالوگ آنالوگ در پشت درایو به یک کانکتور صوتی در مادربرد یا کارت صدا وصل کنید.

اگر کابل صوتی را نصب کرده اید و هنوز صدا از بلندگوها ندارید ، سعی کنید یک هدفون یا بلندگوهای تقویت شده را مستقیماً به جک هدفون در جلو درایو نوری (در صورت وجود) وصل کنید. اگر هنوز صوتی را نمی شنوید ، درایو ممکن است ناقص باشد. اگر می توانید صدا را از طریق جک هدفون جلویی بشنوید اما نه از طریق بلندگوهای رایانه ، احتمالاً کابل صوتی که نصب کرده اید معیوب است یا نادرست نصب شده است.

 

مشکل: درایوهای SATA شناخته نمی شوند

 

نحوه شناسایی درایورهای SATA (Serial ATA) (یا شناسایی نشده است) بستگی به ترکیب خاصی از چیپست ، سطح بازنگری BIOS ، رابط SATA و سیستم عامل مورد استفاده شما دارد. عدم تشخیص دستگاه های SATA ممکن است یک رفتار عادی باشد.

اگر از کارت آداپتور PCI SATA مستقل استفاده می کنید ، سیستم معمولاً درایور SATA متصل را هنگام راه اندازی تشخیص نمی دهد. این یک رفتار عادی است. هنگام نصب سیستم عامل باید یک درایور دستگاه SATA تهیه کنید.

اگر مادربرد شما از یک چیپست اخیر مانند Intel 865 یا بالاتر استفاده می کند و رابط های SATA تعبیه کرده است ، باید دستگاه های SATA را در هنگام راه اندازی شناسایی کند و آنها را روی صفحه بوت BIOS نمایش دهد. اگر درایو به رسمیت شناخته نشده است و اگر قبلاً این کار را نکرده اید ، بایوس را به آخرین نسخه به روز کنید. سیستم را مجدداً راه اندازی کنید و صفحه بوت BIOS را تماشا کنید تا ببینید سیستم درایو SATA را تشخیص می دهد یا خیر. BIOS Setup را اجرا کنید (معمولاً با فشار دادن Delete یا F1 هنگام راه اندازی) و موردی را انتخاب کنید که به شما امکان می دهد دستگاه های ATA را پیکربندی کنید. اگر درایو SATA شما ذکر نشده است ، هنوز می توانید از آن استفاده کنید ، اما باید در حین نصب سیستم عامل ، درایور دیسک را تهیه کنید.

تشخیص درایوهای SATA هنگام نصب سیستم عامل با نسخه سیستم عامل و چیپست متفاوت است. نسخه اصلی ویندوز ۲۰۰۰ درایوهای SATA را با هر چیپست تشخیص نمی دهد. برای نصب ویندوز ۲۰۰۰ بر روی درایو SATA ، در ابتدای تنظیمات تماشا کنید تا در صورت نیاز به نصب درایورهای حافظه شخص ثالث ، F6 را فشار دهید. در صورت درخواست F6 را فشار داده و فلاپی درایور SATA را وارد کنید. بسته به تراشه ای که مادربرد از آن استفاده می کند ، ویندوز XP ممکن است درایوهای SATA را تشخیص دهد یا نشناسد. با چیپست های اخیر ، به عنوان مثال ، سری اینتل ۸۶۵ و بعد از آن ویندوز XP از درایوهای SATA بصورت بومی استفاده کرده و می شناسند. با چیپست های قبلی ، به عنوان مثال ، Intel D845 و ویندوز XP قبلی ، درایو SATA را بطور طبیعی تشخیص نمی دهند ، بنابراین شما مجبور خواهید بود در صورت درخواست ، F6 را فشار داده و درایور SATA را در فلاپی تأمین کنید. اکثر توزیع های اخیر لینوکس (آنهایی که بر اساس هسته ۲٫۴ یا بالاتر است) درایوهای SATA را بومی می شناسند.

اگر درایو SATA هنوز شناخته نشده است ، درب آن را پاپ کنید و بررسی کنید که داده های SATA و کابل های برق به درستی وصل شده اند. کابل ها را بردارید و تحقیق کنید و در صورت لزوم اتصال درایو SATA را به یک کانکتور رابط مادربرد متفاوت وصل کنید. اگر درایو هنوز در دسترس نیست ، سعی کنید کابل داده SATA را جایگزین کنید. اگر هیچ کدام از اینها کار نکند ، احتمالاً درایو SATA ناقص است.

 

مشکل: مانیتور متن بوت BIOS را نشان می دهد ، اما سیستم بوت نمی شود و هیچ گونه خطایی را نشان نمی دهد

 

این ممکن است یک رفتار معمولی باشد. سیستم را مجدداً راه اندازی کنید و BIOS Setup را وارد کنید. گزینه منو را انتخاب کنید تا از تنظیمات پیش فرض CMOS ، ذخیره تغییرات ، خروج و راه اندازی مجدد سیستم استفاده کنید.

اگر سیستم ورودی صفحه کلید را قبول نمی کند و شما از یک کیبورد USB و ماوس استفاده می کنید ، به طور موقت در یک صفحه کلید و موس PS / 2 تعویض کنید. اگر از صفحه کلید و موس PS / 2 استفاده می کنید ، مطمئن شوید که صفحه کلید را به پورت ماوس وصل نکرده اید و بالعکس.

اگر سیستم هنوز امکان راه اندازی ندارد ، BIOS Setup را دوباره اجرا کنید و تمام تنظیمات ، به ویژه سرعت CPU ، سرعت FSB و زمانبندی حافظه را تأیید کنید.

اگر سیستم با یک پیام خطای استخر DMI آویزان است ، سیستم را مجدداً راه اندازی کنید و BIOS Setup را دوباره اجرا کنید. برای تنظیم مجدد داده های پیکربندی ، در فهرست های منوها جستجو کنید. آن گزینه را فعال کنید ، تغییرات را ذخیره کنید و سیستم را مجدداً راه اندازی کنید.

اگر از مادربرد Intel استفاده می کنید ، سیستم را پایین بیاورید و جهنده پیکربندی را از موقعیت ۱-۲ (عادی) به ۲-۳ تغییر دهید (پیکربندی). سیستم را مجدداً راه اندازی کنید و BIOS Setup بطور خودکار ظاهر می شود. گزینه ای را برای استفاده از تنظیمات پیش فرض CMOS ، صرفه جویی در تغییرات و خاموش کردن سیستم انتخاب کنید. بلوز پیکربندی را به حالت ۱-۲ برگردانید و سیستم را مجدداً راه اندازی کنید. (در واقع ، ما هر زمان که سیستمی را در اطراف مادربرد Intel بسازیم ، این کار را بطور معمول انجام می دهیم. ممکن است کاملاً مورد نیاز نباشد ، اما دریافتیم که انجام این کار مشکلات را به حداقل می رساند.)

اگر هنوز نمی توانید به تنظیمات BIOS دسترسی پیدا کنید ، سیستم را خاموش کنید ، همه کابل های داده درایو را جدا کرده و سیستم را مجدداً راه اندازی کنید. اگر سیستم پیام خطای Hard Drive Failure یا No Boot Device را نشان دهد ، مشکل یک کابل معیوب (به احتمال زیاد) یا یک درایو معیوب است. کابل داده درایو را جایگزین کنید و دوباره امتحان کنید. اگر سیستم چنین پیام خطایی را نشان ندهد ، احتمالاً مشکل ناشی از مادربرد معیوب است.

 

مشکل: مانیتور یک شکست دیسک سخت یا پیام خطای مشابه را نشان می دهد

این مشکل تقریباً همیشه ناشی از یک مشکل سخت افزاری است. تأیید کنید که کابل داده هارد به درستی به درایو و رابط متصل شده است و کابل برق درایو متصل شده است.

از یک کابل داده درایو مختلف استفاده کنید و درایو را به یک کابل برق متفاوت متصل کنید.

کابل داده درایو را به یک رابط دیگر وصل کنید.

اگر هیچ یک از این مراحل مشکل را تصحیح نکند ، محتمل ترین علت درایو نقص است.

 

مشکل: مانیتور دستگاه Boot ، سیستم عامل مفقوده یا پیام خطای مشابه را نشان می دهد

 

اگر هنوز سیستم عامل نصب نکرده اید ، این رفتار طبیعی است. پیامهای خطایی مانند این به طور کلی بدان معنی است که درایو از نظر جسمی نصب شده و در دسترس است ، اما کامپیوتر نمی تواند بوت شود زیرا نمی تواند سیستم عامل را پیدا کند. سیستم عامل را نصب کنید.

اگر درایو غیرقابل دسترسی است ، بررسی کنید که تمام داده ها و کابل های برق به درستی وصل شده اند. اگر این یک درایو ATA موازی است ، تأیید کنید که پرش های کارشناسی ارشد / برده به درستی تنظیم شده اند ، و اینکه درایو به رابط اولیه وصل شده است.

اگر مادربرد خود را به روزرسانی کرده اید ، اما هارد دیسک اصلی خود را نگه دارید (یا از ابزار دیگری مانند Norton Ghost برای کلون کردن اصلی خود استفاده کنید) ، نصب سیستم عامل شما ممکن است درایورهای لازم را برای عملکرد با سخت افزار جدید شما نداشته باشد. اگر در حال به روزرسانی مادربرد خود هستید ، احتمال آن وجود دارد که چیزهای مختلف متفاوت باشند که ویندوز قادر به بوت شدن نباشد. باید مجدداً ویندوز را نصب کنید.

 

مشکل: سیستم از راه اندازی درایو نوری خودداری می کند

 

تمام مادربردهای مدرن و درایوهای نوری از مشخصات El Torito پشتیبانی می کنند که به سیستم اجازه می دهد از دیسک نوری بوت شود. اگر سیستم جدید شما از بوت شدن از CD خودداری می کند ، ابتدا تأیید کنید که CD قابل راه اندازی است. بیشتر ، اما نه همه ، سی دی های توزیع سیستم عامل قابل بوت شدن هستند. برخی از سی دی های سیستم عامل قابل راه اندازی نیستند ، اما یک برنامه کاربردی برای تولید فلاپی های بوت دارند. برای تأیید اینکه CD قابل راه اندازی است ، اسناد را بررسی کنید یا CD را در سیستم دیگری بوت کنید.

CMOS Setup را اجرا کنید و بخشی را پیدا کنید که بتوانید ترتیب بوت را تعریف کنید. دنباله پیش فرض اغلب (۱) درایو فلاپی ، (۲) هارد دیسک ، و (۳) درایو نوری است. گاهی اوقات ، با زمانی که سیستم تصمیم گرفته است که نتواند از FDD یا هارد دیسک بوت شود ، قبل از تلاش برای بوت شدن از درایو نوری “تسلیم” می شود. ترتیب بوت را به (۱) درایو نوری و (۲) هارد دیسک تنظیم کنید. ما عموماً سیستم را با آن ترتیب بوت ترک می کنیم. اکثر سیستم های پیکربندی شده به این روش ، از شما خواسته می شود “هر کلید را فشار دهید تا از CD استفاده کنید” یا چیزی مشابه. اگر شما یک کلید را فشار نمی دهید ، آنها سپس سعی می کنند از هارد دیسک بوت شوند ، بنابراین اطمینان حاصل کنید که در طول بوت توجه کنید و در صورت درخواست یک کلید را فشار دهید.

برخی از درایوهای نوری با سرعت بالا چند ثانیه طول می کشد تا سی دی بارگذاری شود ، چرخش کند و سیگنال سیستمی را برای آماده بودن آنها اعلام کند. در این میان ، ممکن است BIOS از درایو نوری رها شده و به دنبال سایر دستگاه های بوت باشد. اگر فکر می کنید این اتفاق افتاده است ، سعی کنید دکمه تنظیم مجدد را فشار دهید تا سیستم دوباره راه اندازی شود در حالی که درایو نوری قبلاً در حال چرخش و به سرعت است. اگر به شما فشرده می شود “هر کلید برای بوت شدن از سی دی را فشار دهید” ، در حالی که درایو نوری سرعت می یابد ، سریعاً آن را ترک کنید. اگر این کار نمی کند ، CMOS Setup را اجرا کنید و ترتیب بوت را پیکربندی کنید تا FDD را اول و درایو نوری دوم کنید. (اطمینان حاصل کنید که هیچ دیسکت در FDD وجود ندارد.) همچنین می توانید سایر گزینه های دستگاه boot مانند درایو Zip ، درایو شبکه یا PROM boot را قبل از درایو نوری در دنباله بوت قرار دهید. هدف این است که تأخیر کافی برای چرخش درایو نوری قبل از تلاش مادربرد برای بوت شدن از آن فراهم شود.

اگر هیچ یک از این مراحل مشکل را برطرف نکرد ، بررسی کنید که کلیه اتصالات کابل داده و کابل برق صحیح است ، این پرش های استاد / برده به طور صحیح تنظیم شده اند و غیره. اگر سیستم هنوز قادر به راه اندازی نیست ، کابل داده درایو نوری را جایگزین کنید.

اگر سیستم هنوز قادر به راه اندازی نیست ، تمام درایوها را جدا از هارد دیسک اصلی و درایو نوری جدا کنید. اگر آنها دستگاه های ATA موازی هستند ، هارد را به عنوان اصلی دستگاه در کانال اصلی و درایو نوری به عنوان اصلی دستگاه در کانال ثانویه متصل کنید و سیستم را مجدداً راه اندازی کنید.

اگر این مشکل را حل نکرد ، هارد یا هارد نوری را به رابط اصلی ATA ، با هارد دیسک به عنوان master و درایو نوری به عنوان برده متصل کنید.

اگر سیستم هنوز قادر به راه اندازی نباشد ، احتمالاً درایو نوری معیوب است. سعی کنید از یک درایو متفاوت استفاده کنید.

مشکل: هنگامی که شما برای اولین بار قدرت را بکار می برید ، یک صدای بلند یا مضراب پیوسته پیوسته می شنوید

 

محتمل ترین علت این است که یکی از فن های سیستم یا دارای یاتاقان ناقص باشد یا سیم در تماس با فن چرخشی است. تمام فن های CPU فن ، فن منبع تغذیه و سایر فن های اضافی را بررسی کنید تا مطمئن شوید که توسط یک سیم فاسد نشده اند. بعضی اوقات تشخیص اینکه کدام فن باعث ایجاد سر و صدا می شود ، دشوار است. در این حالت ، از یک لوله مقوایی یا ورقهای نورد شده به عنوان استتوسکوپ برای محلی سازی نویز استفاده کنید. اگر فن تهویه شده است ، مشکل را پاک کنید. اگر پنکه نیست ، اما هنوز پر سر و صدا است ، فن را تعویض کنید.

به ندرت ممکن است یک هارد دیسک جدید نقص تولید داشته باشد یا در حمل و نقل آسیب دیده باشد. در این صورت ، معمولاً مشکل از نظر میزان و مکان نویز و احتمالاً به دلیل لرزش درایو قابل مشاهده است. در صورت لزوم ، از استتوسکوپ لوله مقوایی خود برای محلی سازی نویز استفاده کنید. اگر هارد دیسک منبع باشد ، تنها جایگزین جایگزینی آن است.

تعویض/ ارتقای پردازنده های Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸)

تعویض/ ارتقای پردازنده های Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸)

 

مرحله ۱- باز کردن کامپیوتر (اوایل ۲۰۰۸)

  • ابتدا کامپیوتر را خاموش کنید.

هشدار: قبل از باز کردن کامپیوتر، دستگاه را خاموش کنید تا به قطعات داخلی آن و قطعاتی که در حال نصب هستند آسیب وارد نشود. کامپیوتر را در زمان نصب قطعات داخل آن در حالیکه روشن است باز نکنید.

  • ۵ تا ۱۰ دقیقه منتظر مانده تا قطعات داخلی کامپیوتر خنک شوند.

هشدار: پس از خاموش شدن سیستم، قطعات داخلی بسیار داغ هستند و باید قبل از ادامه کار، کامپیوتر خنک شود.

  • تمام کابل های خارجی بجز سیم برق را از کامپیوتر قطع کنید.
  • کاورهای فلزی دسترسی PCI در پشت کامپیوتر را بگیرید تا الکتریسته ایستا از بدن شما تخلیه شود.
  • سیم برق را قطع کنید.
  • نوار مچی ESD را قرار دهید.

Shut down the computer.Warning: Always shut down the computer before opening it to avoid damaging its internal components or the components you are installing. Do not open the computer or attempt to install items inside it while it is on.

مرحله ۲

  • پنل جانبی دسترسی را نگهداشته و سپس چفت واقع در پشت کامپیوتر را بلند کنید.

هشدار: لبه های پنل دسترسی و محفظه می توانند تیز باشند. در زمان جابجایی آنها دقت کنید.

  • پنل دسترسی را برداشته و آن را در سطح صاف پوشیده شده از پارچه تمیز و نرم قرار دهید.

نکته تعویض: مطمئن شوید که چفت قبل از تعویض پنل دسترسی در موقعیت خود قرار بگیرد. اگر چفت روبه پایین بود، پنل دسترسی در محفظه به درستی قرار نمی گیرد.

1) Hold the side access panel and lift the latch on the back of the computer.

مرحله ۳- هارد دیسک ها و حامل های هارد دیسک (اوایل ۲۰۰۸)

هارد دیسک ها باید دارای مشخصات زیر باشند:

  • نوع: SCSI سریالی (SAS) یا ATA سریالی (SATA) 3 گیگا بایت
  • عرض: ۳٫۹ اینچ (۱۰۲ میلیمتر)
  • عمق: ۵٫۷ اینچ (۱۴۷ میلیمتر)
  • ارتفاع: ۱٫۰ اینچ

The hard drives must meet the following specifications:

مرحله ۴

مهم: برای نصب درایوهای SAS در کامپیوتر Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸)، کارت اختیاری Mac PrO RAID نیز باید نصب شود.

Important: To install SAS drives in a Mac Pro (Early 2008) computer, you must also install the optional Mac Pro RAID Card.

مرحله ۵

  • قبل از شروع، کامپیوتر را باز کرده و از کنار قرار دهید تا قابل دسترس باشد.

مهم: مطمئن شوید که چفت روی پنل پشت در موقعیت بالا باشد. زمانی که چفت پایین است، هارد دیسک ها و حامل ها قفل بوده و نمی توان آنها را برداشت.

Before you begin, open the computer, and lay it on its side with the access side facing up.

مرحله ۶

  • مطمئن شوید که چفت روی پنل پشت در موقعیت بالا است، به طوریکه حامل ها و درایوها باز باشند.
  • هارد دیسک را از ورودی درایو بیرون بکشید.

Make sure the latch on the back panel is up, so that the drives and carriers are unlocked.

مرحله ۷

  • در صورت تعویض هارد دیسک، ۴ پیچی که درایو ۳ را به حامل و درایو جدید را به حامل محکم کرده است بردارید.

مهم: هارد دیسک را از طرفین بگیرید. دقت کنید که برد مدار رنگی پایین درایو لمس نشود.

نکته: حامل و درایو را در ورودی درایو حرکت داده تا اینکه درایو صدا دهد.

If you are replacing the hard drive with a new drive, remove the four screws that mount the 3. drive to the carrier and mount the new drive in the carrier.

مرحله ۸- کارت گرافیک Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸)

این روش به نحوه برداشتن کارت استاندارد و کارتی که شامل کابل تقویت کننده است، اشاره می کند. قبل از برداشتن هر نوع کارت، ابتدا باید دو پیچ محافظ آن را شل نمود که قلاب PCI را به محفظه محکم کرده اند و سپس قلاب را بردارید.

This procedure explains how to remove a standard card and a card that includes a booster cable. Before you can remove either type of card, however, you must first loosen the two captive screws that secure the PCI bracket to the enclosure and remove the bracket.

مرحله ۹

کارت را از لبه ها بگیرید. کانکتورهای آن و سایر قطعات را لمس نکنید. کارت را از کانکتور بلند کنید تا برداشته شود و سپس آن را در کانکتور قرار دهید تا نصب شود. کارت را از طرفین نگیرید و کارت را در شیار خود فشار ندهید. پس از نصب کارت تعویض، آن را به آرامی بکشید.

  • گیره کوچک قفل واقع در جلوی کانکتور برد منطقی کارت را به سمت قفسه مدیا فشار دهید تا آزاد شود.
  • کارت را از گوشه های بالا گرفته، آن را به بالا بکشید و از شیار خود بردارید.

Handle the card only by the edges.Do not touch its connectors or any of the components.Lift the card straight out from the connector to remove it, and insert it straight into the connector to install it.Do not rock the card from side to side and don’t force the card into the slot.Once the replacement card is installed, pull on it gently to check.

مرحله ۱۰- کارت دارای کابل تقویت کننده

بعضی از کارت های گرافیک به یک یا دو کابل تقویت کننده نیاز دارند که کارت را به کانکتورهای فرعی برق در برد منطقی متصل می کنند.

کارت گرافیک NVIDIA GeForce 8800 GT به یک کابل تقویت کننده نیاز دارد، کارت گرافیک NVIDIA Quadro FX 5600 نیز به دو کابل تقویت کننده نیاز دارد.

  • کابل های تقویت کنده را از برد منطقی قطع کنید.
  • گیره کوچک قفل واقع در جلوی کانکتور برد منطقی کارت را به سمت قفسه مدیا بکشید تا آزاد شود.
  • کارت را از گوشه های بالا گرفته، آن را به آرامی به بالا بکشید و از شیار خود بردارید.

در زمان تعویض کابل تقویت کننده با کابل جدید، کابل را از کارت قطع کنید.

Some graphics cards require either one or two booster cables connecting the card to the auxillary power connectors on the logic board.

مرحله ۱۱

نکته مهم در مورد تعویض کارت با استفاده از کابل تقویت کننده: مطمئن شوید که کابل تقویت کننده کارت به کانکتور فرعی برق در برد منطقی وصل باشد. کابل تقویت کننده را در شیار PCI 1 در کانکتور پایین وصل کنید. کابل تقویت کننده را در شیار PCI 2 در کانکتور بالا متصل کنید.

نکته مهم در مورد تعویض دو کابل تقویت کننده: دو کابل را به دو کانکتور فرعی برق وصل کنید.

Replacement Note for Card Using One Booster Cable: Be sure to connect the card’s booster cable to the correct auxillary power connector on the logic board. Connect the booster cable for a card in PCI slot 1 to the lower connector. Connect the booster cable for a card in PCI slot 2 to the upper connector.

مرحله ۱۲- کارت های اکسپرس PCI (اوایل ۲۰۰۸)

روش برداشتن کارت های گرافیک مشابه با کارت های اکسپرس PCI است بجز اینکه اختلافات کمی وجود دارد.

مهم: حداکثر برق مصرفی برای تمام ۴ شیار اکسپرس PCI باید بیش از ۳۰۰ وات نباشد.

The procedure to remove the graphic cards is the same for PCI Express Cards for exception of minor card differences.

مرحله ۱۳- کاور سینک حرارتی پردازنده (اوایل ۲۰۰۸)

تمام کارت های اکسپرس PCI را چک کنید که برداشته شده باشند.

نکته: کاور سینک حرارتی با تعدادی دکمه و مغناطیس ها در زیر کاور محکم شده است. قبل از آنکه بتوان کاور را از محفظه جدا کرد ابتدا باید دکمه ها را آزاد نمود.

  • یک دست خود را زیر لبه کاور سینک حرارتی و نزدیک برد منطقی قرار دهید. لبه را به آرامی به سمت قفسه مدیا بلند نموده تا دکمه ها و مغناطیس های زیر قسمت بالایی کاور آزاد شوند.
  • در حالیکه دست خود را زیر لبه پایینی کاور گذاشته، کاور را بلند نموده تا دکمه ها و مغناطیس های باقیمانده در زیر قسمت بالایی کاور آزاد شوند.
  • کاور را از محفظه بردارید.

Remember to check that all the PCI Express cards have been removed and properly stowed.

مرحله ۱۴

نکته: در زما نصب مجدد کاور سینک حرارتی پردازنده، مطمئن شوید که دکمه های زیر کاور مطابق با شیارهای زیر خود باشند. (شیارها در فن جلو و قفسه حافظه  در سمت دیگر کاور سینک حرارتی قرار دارند).

Replacement Note: When reinstalling the processor heatsink cover, make sure the tabs on the underside of the cover align with the slots directly below them. (The slots are on the front fan and memory cage on either side of the heatsink cover.)

مرحله ۱۵- قطعه فن جلو (اوایل ۲۰۰۸)

یادآوری: قبل از برداشتن قطعه فن جلو، مطمئن شوید که دو ورودی اول هارد دیسک ها، کارت های اکسپرس PCI برداشته شده باشند.

  • با استفاده از پیچ گوشتی فیلیپس #۱ مغناطیسی، پیچ واقع در قسمت پشت و بالای قطعه فن جلو را بردارید که این قطعه را به برد منطقی متصل کرده است.

Remember: Before removing the Front Fan Assembly ensure that the first two bays of the hard drives are removed, All PCI express cards removed, and placed in a safe location.

مرحله ۱۶

  • دومین پیچ فیلیپس واقع در جلو و پایین این قطعه را بردارید.

Remove the second Phillips screw at the bottom front of the assembly.

مرحله ۱۷

  • یک دست خود را در انتهای فن قرار داده، آن را به سمت بالا بلند نموده و فن را از محفظه جدا کنید.

Place one hand on each end of the fan, lift straight up, and remove the fan from the enclosure.

مرحله ۱۸

نکته: قبل از نصب مجدد قطعه فن جلو در محفظه، مطمئن شوید که کابل های فن در کانال فن به درستی قرار گرفته باشند.

نکته: مطمئن شوید که تمام سیم های آنتن بلوتوث و پورت هوایی خارج از مسیر بوده قبل از آنکه قطعه فن در برد منطقی پایین بیاید.

نکته: در زمان پایین آوردن فن جلو در محفظه، پایه فن را در کاال و در قطعه اسپیکر هدایت کنید.

Replacement Note: Before re-installing the front fan assembly in the enclosure, make sure that the fan cables are routed correctly in the fan channel.

مرحله ۱۹

نکته: چفت روی لبه بالا و چپ قطعه فن باید با شیار لبه داخلی محفظه منطبق شود.

Replacement Note: Also make sure the latch on the inside top left edge of the fan assembly engages with the slot on the inside lip of the enclosure

مرحله ۲۰- کارت های حافظه (FB-DIMMs) و رایزر حافظه (اوایل ۲۰۰۸)

جفت های اضافی ۱ گیگابایت، ۲ گیگابایت یا ۴ گیگابایت FB-DIMMs می توانند در شیارهای باز DIMM نصب شود. حداکثر حافظه ۳۲ گیگابایت است.

DIMMs باید با نوع و اندازه مساوری از همان فروشنده نصب شود. DIMMs رنگی باید منطبق شود.

DIMMs برای Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸) باید این ویژگی ها را داشته باشد:

  • ۸۰۰ مگاهرتز، DDR2، FB-DIMMs
  • ۷۲ بیت عرض، ماژول های ۲۴۰ پین
  • حداکثر حافظه ۳۶ ICs در هر DIMM
  • قانون اصلاح خطا (ECC)

مهم: برای عملیات مناسب کامپیوترهای Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸)، اپل استفاده از FB- DIMMs Mac Pro با تایید اپل (اوایل ۲۰۰۸) را پیشنهاد می شود.

Additional pairs of 1 GB, 2 GB, or 4 GB FB-DIMMs can be installed in the open DIMM slots. Maximum memory is 32 GB.

مرحله ۲۱

هشدار: قبل از برداشتن با نصب حافظه، ۵-۱۰ دقیقه منتظر مانده تا کامپیوتر خنک شود. DIMMs ممکن است بسیار داغ باشد.

Warning: Always wait 5–10 minutes for the computer to cool down before you remove or install memory. The DIMMs may be very hot.

مرحله ۲۲

کارت های رایزر حافظه را با دو انگشت گرفته، آن ار از قفسه حافظه  بیرون بکشید و DIMM کارت را در پارچه نرم و تمیز قرار دهید.

Holding the memory riser card by the two finger holes, pull it out of the memory cage and place the card DIMM side up on a soft, clean cloth.

مرحله ۲۳

اجکتورهای روی شیار DIMM را به سمت اطراف بکشید تا باز شوند، سپس DIMM را از کارت رایزر بردارید.

Open the ejectors on the DIMM slot by pushing them out to the sides, and remove the DIMM from the riser card.

مرحله ۲۴

نکته: DIMM را در شیار روی کارت رایزر منطبق کرده و دو انتهای DIMM را به سمت پایین فشار دهید تا اینکه اجکتورها در جای خود صدا دهند.

هشدار: FB-DIMMs سینک های حرارتی را در هر طرف DIMM انتقال می دهند. هرگز سینک های حرارتی را از DIMMs برندارید. این کار به DIMM آسیب می رساند.

Replacement Note: Align the DIMM in the slot on the riser card and push both ends of the DIMM down until the ejectors snap back up into place.

مرحله ۲۵- قفسه حافظه  با فن عقب (اوایل ۲۰۰۸)

  • کابل فن عقب را از برد منطقی قطع کنید.

Disconnect the rear fan cable from the logic board.

مرحله ۲۶

  • ۴ پیچ محافظ که قفسه حافظه را به برد منطقی متصل کرده اند را با پیچ گوشتی فیلیپس #۱ مغناطیسی بردارید.
  • کامپیوتر را بچرخانید به طوریکه بصورت عمودی قرار بگیرد. دو پیچ کوتاهی که قفسه حافظه را به پنل پایین محفظه متصل کرده است با پیچ گوشتی فیلیپس #۱ بردارید.

Using a long-handled, magnetized #1 Phillips screwdriver, loosen the four captive screws that mount the memory cage to the logic board.

مرحله ۲۷

نکته: برای برداشتن قفسه حافظه  و فن، ابتدا باید فن را در حافظه تکان دهید. فن با ۳ چفت محکم شده است که قبل از برداشتن فن باید آنها را آزاد کرد.

  • با انگشت سبابه، زیر فن را گرفته و نزدیکترین چفت به برد منطقی را آزاد کنید.

Note: To remove the memory cage and fan, you must first slide the fan partway into the cage. The fan is held in place by three latches, which you must release before sliding the fan.

مرحله ۲۸

  • دو چفت نزدیک به جلوی کامپیوتر را با پیچ گوشتی تیغه صاف آزاد کنید.

Using a flat-blade screwdriver, release the two latches nearest the front of the computer.

مرحله ۲۹

  • فن عقب را در قفسه حافظه حرکت دهید.

Slide the rear fan into the memory cage.

مرحله ۳۰

  • قفسه حافظه و فن را به اندازه کافی به سمت منبع برق کشید تا قفس لبه پایین محفظه پاک شود. سپس قفسه حافظه  و فن را از محفظه خود بلند کنید.

Slide the memory cage and fan toward the power supply far enough that the cage clears the bottom edge of the enclosure. Then lift the memory cage and fan out of the enclosure.

مرحله ۳۱

  • نکته: در صورت نصب فن جدید در قطعه قفسه حافظه ، ابتدا فن را بچرخانید. همچنین جهت فن را مطابق با محفظه خود قرار دهید.

Replacement Note: If you are installing a new fan in the memory cage assembly, rotate the fan into the cage as illustrated. Also note carefully the orientaton of the fan in relation to the cage.

مرحله ۳۲

مهم: قبل از نصب قفسه در محفظه، فن باید به درستی در قفس خود قرار گرفته باشد.

نکته: قبل از نصب قفسه حافظه و فن، مطمئن شوید که تمام کابل های برد منطقی زیر قفسه از مسیر خود خارج شده باشند به طوریکه قفسه به درستی قرار گرفته باشد و کابل ها در زمان محکم کردن پیچ ها نباید پیچانده شده و یا صدمه ببینند.

نکته: برای نصب قفسه حافظه و فن، قفسه را در موقعیت محفظه قرار دهید. دو پیچ محافظ را محکم کنید. سپس فن را به سمت پنل پشت حرکت داده تا اینکه صدایی شنیده شود.

Important: Before you install the cage in the enclosure, the fan should always be inserted partway into the cage.

مرحله ۳۳- پردازنده های ۲٫۸/ ۳٫۰/ ۳۲ گیگاهرتز

این روش برای پیکربندی ۲٫۸ و ۳٫۰ گیگاهرتز Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸) استفاده می شود. در پیکربندی ۳٫۲ گیگاهرتز، نکات مربوط به “پردازنده ها، ۳٫۲ گیگاهرتز” را مشاهده نمایید.

This procedure applies to 2.8 GHz and 3.0 GHz configurations of the Mac Pro (Early 2008). For the 3.2 GHz configuration, see the notes that mention “Processors, 3.2 GHz.”

مرحله ۳۴

مراحل این روش بیان می کنند که چگونه پردازنده پایین تر (CPU B) برداشته می شود. دستورات مرتبط با برداشتن پردازنده بالا (CPU A) نیز مشابه هستند.

در زمان برداشتن پردازنده، ابتدا باید گریس گرمایی روی سینک حرارتی پردازنده تعویض شود. گریس جدید وو دستمال الکلی برای برداشتن گریس قبلی کافی هستند، دستورات استفاده از گریس مطابق با روش سینک حرارتی پردازنده می باشند.

The steps in this procedure illustrate how to remove the lower processor (CPU B). The instructions are the same for removing the upper processor (CPU A).

مرحله ۳۵

  • کابل دو پینی سینک حرارتی پردازنده بالا (CPU A) را از برد منطقی قطع کنید.

Disconnect the 2-pin cable for the upper processor (CPU A) heatsink from the logic board.

مرحله ۳۶

  • با استفاده از پیچ گوشتی سر صاف ۳ میلیمتری مغناطیسی، ۴ پیچ محافظه سینک حرارتی پردازنده بالا را شل کنید.
  • سینک حرارتی را مستقیما بلند کرده و از محفظه خارج کنید.

Using a long-handled, magnetized 3 mm flathead hex screwdriver, loosen the four captive mounting screws for the upper processor heatsink in the order indicated below.

مرحله ۳۷

  • کانکتور کابل سینک حرارتی پردازنده پایین (CPU B) را قطع کنید.

Disconnect the cable connector for the lower processor (CPU B) heatsink.

مرحله ۳۸

  • با استفاده از پیچ گوشتی سر صاف ۳ میلیمتری مغناطیسی، ۴ پیچ محافظه سینک حرارتی پردازنده پایین را شل کنید.
  • سینک حرارتی را به دقت بلند کنید تا اینکه لبه پایین محفظه پاک شده و سپس سینک حرارتی را از کامپیوتر خارج کنید.

Using a long-handled, magnetized 3 mm flathead hex screwdriver, loosen the four captive mounting screws for the lower processor heatsink in the order indicated below.

مرحله ۳۹- نکته تعویض: سینک حرارتی موجود

مراحل زیر را برای نصب پردازنده های جدید و همچنین آمادگی برای نصب مجدد سینک های حرارتی دنبال نمایید:

  • ابتدا سینک حرارتی موجود را برای نصب مجدد آماده کنید. درصورت وجود سینک حرارتی جدید، روش سینک حرارتی جدید را دنبال کنید:
  • با استفاده از پد الکلی موجود در قطعه جایگزین پردازنده یا برد منطقی، هر گونه گریس گرمایی را از پردازنده و پایین سینک حرارتی تمیز کنید.
  • با استفاده از گریس گرمایی موجود بر روی برد منطقی یا قطعه تعویض پردازنده، یه نقطه گریس جدید را در منطقه مربعی شکل در پایین سینک حرارتی قرار دهید.
  • گریس را در مربع با ضخامت تقریبا ۱ میلیمتر پخش کنید.

هشدار: از گریس زیاد استفاده نکنید. گریس نباید بر روی سینک حرارتی جاری شود و با کانکتور پردازنده تماس پیدا کند.

Perform the following steps once you have installed the new processors and ready to re-install the heatsinks.

مرحله ۴۰- نکته تعویض: سینک حرارتی جدید

مراحل زیر را برای نصب پردازنده های جدید و آمادگی نصب سینک حرارتی دنبال کنید:

  • سینک حرارتی جدید را برای نصب مجدد آماده کنید. درصورت وجود سینک حرارتی موجود، روش سینک حرارتی موجود را دنبال کنید:
  • واشر بالا را در جعبه قطعات در بالای سینک حرارتی قرار دهید.
  • اگر سینک حرارتی پردازنده پایین با سینک حرارتی جدید تعویض می شود، بامپر حاوی جعبه قطعات را در یک طرف سینک حرارتی نصب کنید.

از گریس گرمایی در سینک حرارتی جدید استفاده نکنید. کلاهک پایین سینک حرارتی را با گریس گرمایی پوشش داده و قبل از نصب نیز این کلاهک را بردارید.

Perform the following steps once you have installed the new processors and ready to re-install the heatsinks.

مرحله ۴۱- نکته تعویض: سینک حرارتی پردازنده های ۳٫۲ گیگاهرتز

کامپیوتر Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸ ۳٫۲ گیگاهرتز) از روکش خاصی در سینک حرارتی پردازنده و پردازنده برای مدیریت دما در کامپیوتر استفاده می کنند. روکش نقره ای در زیر سینک حرارتی و بالای پردازنده استفاده می شود.

  • از دستورات زیر در زمان جابجایی سینک حرارتی پردازنده و یا پردازنده استفاده کنید:
  • استفاده از دستکش یکبار مصرف نیتریل یا لاتکس
  • از تماس با روکش نقره ای در قسمت زیر سینک حرارتی و بالای پردازنده خودداری کنید.
  • همیشه قبل از نصب، سینک های حرارتی موجود یا جدید و پردازنده ها را بازرسی کنید.
  • در زمان برداشتن یا تعویض سینک حرارتی و یا پردازنده، اجازه ندهید تا سینک حرارتی به مدت ۳۰ دقیقه از پردازنده جدا شود. روکش خاص روی سینک حرارتی و پردازنده در معرض هوا از بین می رود؛ قرار گیری در معرض به مدت بیش از ۳۰ دقیقه می تواند به کامپیوتر آسیب برساند.
  • The Mac Pro (Early 2008 Dual 3.2 GHz) computer uses a special coating on the processor heatsink and processor to manage the temperature in the computer. The silver-colored coating comes applied to the underside of the heatsink and the top of the processor.

مرحله ۴۲- نکته تعویض: سینک حرارتی پردازنده های ۳٫۲ گیگاهرتز ۲

قبل از نصب سینک حرارتی جدید یا موجود، چک کنید که واشری که اطراف روکش نقره ای در زیر سینک حرارتی قرار دارد در موقعیت خوبی است. واشر را درصورتی تعویض کرد که دارای سطوح ترک خورده، چین خورده و یا شکسته است و از سینک حرارتی بیرون آمده است.

واشر از طریق GSX با عنوان قطعه ای از کیت گریس Mac Pro، شماره قطعه ۱۲۵۸-۷۶ قابل دسترس است.

Before installing a new or existing heatsink, check that the gasket that surrounds the silver colored coating on the underside of the heatsink is in good condition, as shown in the graphic. Replace the gasket if it shows obvious damage, such as cracks, folds, and broken-off surfaces, or if it is dislocated from the heatsink.

مرحله ۴۳

  • چفت روی نگهدارنده فلزی پردازنده را آزاد کنید.

برای آزاد کردن چفت ها می توان از پیچ گوشتی تیغه صاف استفاده کرد.

Release the latch on the metal processor holder.

مرحله ۴۴

  • بالای نگهدارنده را در موقعیت باز بچرخانید.
  • پردازنده را از نگهدارنده خارج کنید.

مهم: در زمان برداشتن یا نصب پردازنده، پردزانده را از لبه ها بگیرید. دقت کنید که پین های طلایی پایین پردازنده لمس نشوند، این نوع کانکتور بسیار حساس است. همچنین پین های سوکت پردازنده در برد منطقی را نیز لمس نکنید.

پردازنده را می توان با سرعت روی پردازنده شناسایی کرد. گریس گرمایی باید از پردازندهای نصب شده پاک شوند تا سرعت آنها دیده شود.

Rotate the top of the holder to the open position.

مرحله ۴۵

نکته: قبل از نصب پردازنده جایگزین، کلاهک محافظی که کانکتور پردازنده جدید را پوشش داده است بردارید.

Replacement Note: Before installing a replacement processor, remove the protective cap covering the new processor’s connector.

مرحله ۴۶

نکته: در زمان نصب پردازنده در برد منطقی، شیار پردازنده را با دکمه­ی روی نگهدارنده پردازنده همتراز کنید. سپس پایین پردازنده را مستقیما در سوکت قرار دهید.

نکته: برخلاف کامپیوترهای اولیه Mac G5، تعویض پردازنده در Mac Pro (اوایل ۲۰۰۸) به تشخیص خدمات اپل برای کالیبراسیون گرمایی نیاز ندارد.

Replacement Note: When installing the processor on the logic board, align the processor notch with the tab on the processor holder, as illustrated. Then lower the processor straight down onto the socket.

پردازشگر چیست؟عملکرد ان چگونه است؟

عملکرد پردازشگر کامپیوتر

شرکتهای پردازشگر هیچ کاری را برای ترغیب چشم اندازهای برتر در مورد عملکرد پردازشگر انجام نمی دهند. این مورد دست است که در روزهای نخست میکرو پردازشگرها، مدل جدید اغلب دو یا حتی سه برابر سریعتر از مدلی است که تعویض شده و با قیمت کمتری فروخته شده است. امروزه، سریعترین پردازشگرهای در دسترس گاهی اوقات ۱۰ برابر سریعتر از مدلهای ارزانی بوده که هنوز فروخته می شوند.
همچنین قیمت نیز مطرح می شود. اگر برای پردازشگر دو برابر قیمت پرداخته شود، احتمال بیشتر از دو برابر نیز سرعت دارد. ابتدا پیشنهاد می شود IBM PC/XT 4.77 مگاهرتز در برابر ۲۸۶ PC/AT 16 مگاهرتز تست شود زمانی که هر دو هنوز فروخته می شوند. دومین سیستم دارای قیمت دو یا سه برابر بیشتر است اما ۱۰ برابر سریعتر است.
امروزه، عملکرد پردازشگر بطور چشمگیری افزایش می یابد که اختلافات قیمت زیادی داشته و فاصله عملکرد بین کندترین و سریعترین مدلهای فعلی محدود می باشد، مدلهای بسیار متوسط با اختلافات عملکرد اندک در دسترس بوده و سریعترین پردازشگرها نیز زیر ۱:۱ هستند. AMD و اینتل باید با توجه به بازار بسیار رقابتی درآمد خود را به حداکثر برساند.

 

قیمت و عملکرد

اختلاف عملکرد واقعی بین پردازشگرهای کند و ارزان و پردازشگرهای سریع و گران نسبتا کم است. امروزه پردازشگر ۷۵۰ دلاری را می توان خریداری کرد که احتمالا ۲٫۵ تا ۳ برابر سریعتر از پردازشگر ۵۰ دلاری در رده خود است.

دو برابر یا سه برابر بودن عملکرد ممکن است به پیشرفت کلی بستگی داشته باشد. پردازشگر باید ۳۰% تا ۵۰% سریعتر از پردازشگری باشد که قبلا اکثر افراد هرگونه اختلاف قابل توجهی را در کاربرد روتین درک می کردن. دو برابر بودن سرعت پردازشگر ناشی از اختلاف بارز عملکرد است. سه برابر بودن سرعت عملکرد نیز عملکرد بسیار قابل توجهی را با قیمت بسیار بال ارائه می دهد.

اکثر افزایش عملکرد بموجب زنجیره قیمت است. هزینه کردن زیاد برای پردازشگر باعث شده تا بازدهی آن به سرعت از بین برود. برای مثال، پردازشگر ۱۷۵ دلاری ممکن است دو برابر سریعتر از مدل ۵۰ دلاری باشد. دو برابر بودن قیمت تا ۳۵۰ دلار ممکن است فقط ۲۵% پردازشگر سریعتر را نشان دهد.

اما تمامی موارد تنها برای زمان خاصی درست است. همچنانکه AMD و اینتل مدلهای پردازشگر قدیمی را تولید نکرده و مدلهای جدید را معرفی نموده، کل زنجیره عملکرد پردازشگر به سمت بالا می رود. امروزه پردازشگر متوسط سریعتر از سریعترین پردازشگر عملکرد یک سال یا ۱۸ ماه قبل است، و حتی پردازشگر ارزان امروزی سریعتر از سریعترین پردازشگر ۲ تا ۳ سال گذشته می باشد. این خبر خوبی است، زیرا ارتقای سیستم قدیمی به سطح عملکرد امروزی با کمترین هزینه معقول امکان دارد.

 

AMD در مقابل اینتل

فانبوی و برند زیلاتس استدلال می کنند که AMD سریعتر از اینتل بوده، و یا اینکه اینتل سریعتر از AMD می باشد. هر دوی آنها اشتباه کرده و یا درست می گویند. حقیقت اینست که با هر قیمت مشخصی، پردازشگرهای اینتل و AMD ازنظر عملکرد کلی انطباق نزدیکی دارند. بنابراین گفته نمی شود که عملکرد آنها در هر برنامه یکسان است. برای مثال، پردازشگرهای AMD دارای عملکرد بازی بهتری نسبت به مدلهای اینتل گران هستند، و پردازشگرهای اینتل نیز دارای عملکرد مولتی مدیای بهتری نسبت به مدلهای AMD گران می باشند.

 

نسبت عملکرد/ قیمت بهینه

پردازشگرهای AMD و اینتل دارای عملکرد کلی بسیار مشابهی هستند. در زیر به قوانین ساده در زمان انتخاب پردازشگر اشاره می شود:

  • پردازشگرهای AMD با قیمت ۵۰ تا ۱۲۵ دلار عملکرد بهتری نسبت به پردازشگرهای اینتل دارند. اینتل همواره خدمات خوبی را در بازار نهایی ارائه داده، اما در واقع علاقه ای به رقابت ندارد. اینتل حدود ۴۰ دلار برای ساخت پردازشگر هزینه می کند بنابراین ترجیح می دهد تا تلاش خود را در بخشهای بازار با حاشیه سود بالایی انجام دهد. از طرف دیگر، بازار دست دوم اخیرا به AMD توجه کرده است.
  • پردازشگر ارزان تا زمانی انتخاب می شود که دلیل خوبی برای هزینه کردن بیشتر وجود داشته باشد. در اکثر سیستمهای قدیمی، ارتقای به صرفه برای پردازشگری صورت می گیرد که ۵۰ دلار تا ۷۵ دلار فروش می رود، و اینکه مادربرد سازگار با اینتل یا AMD باشد. پردازشگرهای دست دوم برای اکثر وظایف محاسباتی ازجمله برنامه های بهره وری، جستجوی وب، ایمیل، تماشای فیلم ها و غیره مناسب هستند.
  • در طیف اصلی، ۱۲۵ تا ۲۵۰ دلار، پردازشگرهای اینتل و AMD با هم یکسان هستند. حاشیه سود در اینجا بسیار بالاتر از بخش ارزان است و حجم قطعه نیز زیاد بوده، بنابراین رقابت بین AMD و اینتل شدید است.
  • اگر درخواست زیادی برای پردازشگر ماند ویرایش تصویر یا بازی ۳ بعدی وجود داشته باشد، در اینصورت ۷۵ تا ۱۲۵ دلار بیشتر برای ارتقای پردازشگر می تواند مزایای مهمی داشته باشد. پردازشگرهایی با این قیمت در اصل سریعتر از مدلهای ارزان بوده و در برخی برنامه ها دارای عملکرد اضافی می باشند.

پردازشگرهای اینتل با قیمت ۲۵۰ تا ۱۰۰۰ دلار معمولا تاحدی سریعتر از پردازشگرهای AMD بخصوص مدلهای دو هسته ای می باشند. اگرچه AMD سریعترین پردازشگرها را در این بخش تولید می کند، اما قیمتهای بسیار بالاتری برای پردازشگرها در مقایسه با مدلهای اینتل دارد، بنابراین اینتل از نظر رقابت برنده است. حاشیه سود در اینجا بسیار بالا بوده،اما حجم قطعه بسیار پایین است. AMD و اینتل ازنظر اعتبار رقابت می کنند.

  • پردازشگر گران از عملکرد افزایشی بهره می برند، همچنانکه تحت شرایط بهینه است. این احتمال وجود دارد که نصب پردازشگر گران مستلزم اینست که مادربرد، منبع برق و احتمالا حافظه تعویض شود. به جز یک استثنا که به گیمرها اختصاص داده شده، بعضی افراد به نصب پردازشگر جدید ۱۰۰۰ دلاری هر ۶ ماه فکر می کنند.

 

مشخصات فنی و مدل های پردازشگرها

مشخصات پردازشگر کامپیوتر

 

در اینجا به مشخصات مهم پردازشگرها اشاره می شود:

 

مدل و ساخت پردازشگر

ویژگی بارز پردازشگر به مدل و ساخت AMD یا اینتل مربوط می شود. اگرچه رقابت مدلها از دو شرکت دارای ویژگیها و عملکرد مشابهی می شود، پردازشگر AMD را نمی تواند با مادربر سازگار با اینتل و یا برعکس نصب کرد.

 

نوع سوکت

دیگر ویژگی بازر پردازشگر، سوکت است که متناسب با آن طراحی می شود. در زمان تعویض پردازشگری با سوکت ۴۷۸ مادربرد، برای مثال باید پردازشگر جایگزینی را انتخاب کرد که متناسب با آن سوکت طراحی می شود. جدول ۱-۵ موضوعات قابل ارتقا با سوکت پردازشگر را نشان می دهد.

 

سرعت ساعتی

سرعت ساعتی پردازشگر، که با مگاهرتز (MHz) یا گیگاهرتز (GHz) مشخص می شود، عملکرد آن را مشخص می کند اما سرعت ساعتی در خطوط پردازشگر بی معناست. برای مثال، پنتیوم ۴ هسته پرسکات ۳٫۲ گیگاهرتزی حدود ۶٫۷% سریعتر از پنتیوم ۴ هسته پرسکات ۳٫۰ گیگاهرتزی است، همچنانکه سرعت ساعتی نسبی مطرح می شود. با اینحال، پردازشگر سلروم ۳٫۰ گیگاهرتزی آهسته تر از پنتیوم ۴ ۲٫۸ گیگاهرتزی است، زیرا سلروم دارای حافظه پنهان L2 کوچکتری بوده و از سرعت آهسته باس هاست استفاده می کند. بطور مشابه، زمانی که پنتیوم ۴ با ۱٫۳ گیگاهرتز معرفی شد، عملکرد آن پایین تر از پردازشگر پنتیوم III 1 گیگاهرتزی است که برای تعویض درنظر گرفته می شود. این مورد بدین دلیل درست است که معماری پنتیوم ۴ نسبت به معماری اولیه پنتیوم III دارای کارآمدی کمتری است.

سرعت ساعتی برای مقایسه پردازشگرهای AMD و اینتل مفید است. پردازشگرهای AMD با سرعت ساعتی بسیار پایین نسبت به پردازشگرهای اینتل کار می کنند اما حدود ۵۰% بیشتر کار می کنند. ۶۴ آلتون AMD که در ۲٫۰ گیگاهرتز کار می کند عملکرد مشابهی مانند پنتیوم ۴ اینتل دارد که در ۳٫۰ گیگاهرتز کار می کند.

 

سرعت باس هاست

سرعت باس هاست، که سرعت باس روبه جلو نیز نامیده شده، سرعت FSB، سرعت انتقال داده را بین پردازشگر و چیپ ست مشخص می کند. سرعت سریع باس هاست به عملکرد بالای پردازشگر کمک کند، حتی برای پردازشگرهایی که با همان سرعت ساعتی کار می کنند. AMD و اینتل مسیر بین حافظه و حافظه پنهان را بطور متفاوتی اجرا می کند، اما لزوما FSB عددی است که حداکثر تعداد ممکن انتقال بلوک داده ها را در هر ثانیه منعکس می کند. با توجه به سرعت واقعی ساعت باس هاست ۱۰۰ مگاهرتز، اگر داده ها بتوانند ۴ برابر در هر چرخه ساعت انتقال یابند، سرعت مفید FSB 400 مگاهرتز است.

برای مثال، اینتل پردازشگرهای پنتیوم ۴ را تولید کرده که از سرعت های باس هاست ۴۰۰، ۵۳۳، ۸۰۰ یا ۱۰۶۶ مگاهرتز استفاده می کنند. پنتیوم ۴ ۲٫۸ گیگاهرتز با سرعت باس هاست ۸۰۰ مگاهرتز سریعتر از پنتیوم ۲٫۸/۴ با سرعت باس هاست ۵۳۳ مگاهرتز است که به نوبه خود سریعتر از پنتیوم ۲٫۸/۴ با سرعت باس هاست ۴۰۰ مگاهرتز می باشد. معیاری که اینتل برای تمایز پردازشگر سلرون ارزان استفاده می کند سرعت پایین باس هاست نسبت به مدلهای پنتیوم ۴ فعلی است. مدلهای سلرون از سرعتهای باس هاست ۴۰۰ و ۵۳۳ مگاهرتز استفاده می کنند.

تمام پردازشگرهای AMD سوکت ۷۵۴ و ۹۳۹ از سرعت باس هاست ۸۰۰ مگاهرتز استفاده می کنند (در واقع، AMD همانند اینتل باس هاست را در ۲۰۰ مگاهرتز اجرا کرده، اما چرخه ساعتی در ۸۰۰ مگاهرتز موثر است). پردازشگر سمپرون سوکت A از باس هاست ۱۶۶ مگاهرتز استفاده کرده که سرعت باس هاست ۳۳۳ مگاهرتز دارد.

 

اندازه حافظه پنهان

پردازشگرها از دو نوع حافظه پنهان برای بهبود عملکرد با انتقال بافر بین پردازشگر و حافظه اصلی نسبتا آهسته استفاده می کنند. اندازه حافظه پنهان لایه ۱ (حافظه پنهان L1، که حافظه پنهان سطح ۱ نیز نامیده شده)، یک ویژگی معماری پردازشگر محسوب شده که نمی تواند بدون طراحی مجدد پردازشگر تغییر کند. حافظه لایه L2 (حافظه پنهان سطح ۲ یا حافظه پنهان L2) خارج از هسته پردازشگر است بدین معنا که سازندگان پردازشگر می توانند پردازشگر مشابهی با اندازه های مختلف حافظه پنهان L2 تولید کنند. برای مثال، مدلهای مختلف پردازشگرهای پنتیوم ۴ با ۵۱۲ کیلوبایت، ۱ مگابایت یا ۲ مگابایت حافظه پنهان L2 در دسترس بوده، و مدلهای مختلف سمپرون AMD نیز با ۱۲۸ کیلوبایت، ۲۵۶ کیلوبایت یا ۵۱۲ کیلوبایت حافظه پنهان L2 در دسترس می باشند.

در بعضی از برنامه ها بخصوص برنامه هایی که در مجموعه داده های کوچک اجرا می شوند حافظه پنهان بزرگ L2 باعث افزایش عملکرد پردازشگر بخصوص برای مدلهای اینتل می شود (پردازشگرهای AMD دارای کنترل کننده حافظه هستند که تا حدی از حافظه پنهان بزرگ L2 بهره می برند). در برنامه هایی که در مجموعه داده های بزرگ اجرا می شوند، حافظه پنهان بزرگ L2 فقط مزیت اصلی را نشان می دهد.

اندازه پروسه

اندازه پروسه، که اندازه ساخت نیز نامیده شده، در نانومترها (nm) مشخص شده و اندازه کوچکترین عناصر فردی در پردازشگر را تعیین می کند. AMD و اینتل تلاش دارند تا اندازه پروسه را کاهش دهند تا بیشتر پردازشگرها از هر وافر سیلیکون بدست آیند، از اینرو هزینه ها آنها برای تولید هر پردازشگر کاهش می یابد. پنتیوم II و پردازشگرهای اولیه آلتون از پروسه ۳۵۰ یا ۲۵۰ نانومتر استفاده می کنند. پنتیوم III و بعضی از پردازشگرهای آلتون از پروسه ۱۸۰ نانومتر استفاده می کنند. همچنین پردازشگرهای جدید AMD و اینتل از پروسه ۱۳۰ یا ۹۰ نانومتر استفاده کرده و پردازشگرهای آینده از پروسه ۶۵ نانومتر استفاده می کنند.

اندازه پروسه مهم است زیرا همه چیز برابر بوده، و پردازشگری که از اندازه پروسه کوچکتر استفاده می کند می تواند سریعتر کار کرده، ولتاژ کمتری را بکار برده، برق کمتری را مصرف نموده و گرمای کمتری را تولید کند. پردازشگرهایی که در هر زمان مشخصی در دسترس هستند از اندازه های مختلف ساخت استفاده می کنند. برای مثال، در زمانی که اینتل پردازشگرهای پنتیوم ۴ را فروخت که از اندازه پروسه ۱۸۰، ۱۳۰ و ۹۰ نانومتر استفاده کرده اند، AMD نیز بطور همزمان پردازشگرهای آلتون را فروخت که از اندازه ساخت ۲۵۰، ۱۸۰ و ۱۳۰ نانومتر استفاده کردند. در زمان انتخاب پردازشگر ارتقا، پردازشگری با اندازه ساخت کوچکتر ترجیح داده می شود.

 

ویژگیهای خاص

مدلهای مختلف پردازشگر از ویژگیهای مختلفی پشتیبانی کرده، بعضی از آنها ممکن است مهم باشند و جای نگرانی ندارند. در اینجا به ۵ ویژگی مهم اشاره شده که با بعضی از پردازشگرهای فعلی در دسترس هستند. تمام این ویژگیها از ورژن های جدید ویندوز و لینوکس پشتیبانی می کنند:

SSE3 (توسعه چند دستور تک چند داده ۳)، که توسط اینتل توسعه یافته و اکنون در اکثر پردازشگرهای اینتل و بعضی از پردازشگرهای AMD در دسترس است، یک مجموعه آموزشی گسترده است که برای پردازش انواع داده ها در مواجه با پردازش تصویر و سایر برنامه های مولتی مدیا طراحی شده است. هر برنامه ای که از SSE3 پشتیبانی کرده می تواند از ۱۰% یا ۱۵% تا ۱۰۰% سریعتر در یک پردازشگر اجرا شود که همچنین از SSE3 پشتیبانی می کند.

 

پشتیبان ۶۴ بیت

اخیرا، پردازشگرهای کامپیوتر با مسیرهای دداخلی داده ۳۲ بیت کار می کنند. در سال ۲۰۰۴، AMD پشتیبان ۶۴ بیت را با پردازشگرهای ۶۴ آلتون خود معرفی کرد. AMD این ویژگی را x86-64 نامیده، اما اکثر افراد آن را AMD64 نامیدند. پردازشگرهای AMD64 با نرم افزار ۳۲ بیت سازگار بوده و این نرم افزار همانند نرم افزار ۶۴ بیت بصورت کارآمد کار می کند. اینتل، که معماری ۶۴ بیت خود را به رقابت پرداخت، فقط سازگاری محدود ۳۲ بیت داشت، که مجبور بود تا ورژن x86-64 خود را معرفی کند، که EM64T (تکنولوژی ۶۴ بیت حافظه توسعه یافته) نامیده می شود. اکنون، پشتیبان ۶۴ بیت برای اکثر افراد اهمیتی ندارد. مایکروسافت ورژن ۶۴ بیت ویندوز XP را مطرح کرده، و اکثر توزیع لینوکس از پردازشگرهای ۶۴ بیت پشتیبانی می کنند اما برنامه های ۶۴ بیت در جایی بسیار محبوب بوده که پردازشگر ۶۴ بیت در کامپیوتر دسکتاپ اجرا می شود. این مورد ممکن است زمانی تغییر کرده که مایکروسافت دارای ویندوز ویستا بوده که از پشتیبان ۶۴ بیت بهره می برد.

 

اجرای حفاظت شده

با آلتون ۶۴، AMD تکنولوژی NX (بدون اجرا) را معرفی کرد و اینتل بزودی با تکنولوژی XDB (اجرای بیت غیرفعال) دنبال می شود. NX و XDB هدف مشابهی دارند که پردازشگر تشخیص می دهد کدام حافظه قابل اجرا بوده و کدام قابل اجرا نیست. اگر کد تلاش کند تا در فضای حافظه غیرقابل اجرا کار کند، پردازشگر خطایی را در سیستم عامل نشان می دهد. NX و XDB دارای پتانسیل زیادی برای کاهش صدمه ناشی از ویروس ها، کرم ها، تروجان ها است اما به سیستم عاملی نیاز دارد که از اجرای حفاظت شده مانند ویندوز XP با بسته خدمات ۲ پشتیبانی می کند.

 

تکنولوژی کاهش برق

AMD و اینتل تکنولوژی کاهش برق را در بعضی از مدلهای پردازشگر خود ارائه می دهند. در هر دو مورد، تکنولوژی استفاده شده در پردازشگرهای موبایل به پردازشگرهای دسکتاپ می روند، که مصرف برق و تولید گرما مشکل ساز می باشد. لزوما، این تکنولوژیها با کاهش سرعت پردازشگر (و از اینرو مصرف برق و تولید گرما) کار می کنند زمانی که پردازشگر بیکار بوده و یا اندکی بارگیری کرده است. اینتل، تکنولوژی کاهش برق خود را با عنوان EIST (تکنولوژی سرعت مرحله ای اینتل تقویت شده) بیان می کند. ورژن AMD نیز Cool’n’Quiet نامیده می شود. ایتر (Either) می تواند کوچک بوده اما کاهش مفید مصرف برق، تولید گرما و سطح نویز سیستم دارد.

 

پشتیبان دو هسته ای

تا سال ۲۰۰۵، AMD و اینتل حدودی را کاهش دادند که با پردازشگر تک هسته ای امکان دارد. راه حل مهم شامل دو هسته پردازشگر در یک بسته پردازشگر است. AMD با بیشترین پردازشگرهای سری X2 آلتون ۶۴ همراه است که دو هسته آلتون ۶۴ یکپارچه را در یک چپ مشخص می کند. اینتل پرداشگر دو هسته ای را معرفی کرده که پنتیوم D نامیده می شود. راه حل مهندسی AMD دارای چندین مزیت ازجمله عملکرد بالا و سازگاری با مادربرد قیدمی سوکت ۹۳۹ است. راه حل اینتل، که در اصل به دو هسته پنتیوم ۴ در یک چیپ بدون یکپارچگی آنها اشاره نموده، منجر به دو مصالحه می شود. اول، پردازشگرهای دو هسته ای اینتل با مادربردهای اولیه سازگار نیستند و بنابراین به چیپ ست جدید و یک سری مادربردهای جدید نیاز دارند. دوم، بدلیل اینکه اینتل به دو هست فعلی خود در یک بسته پردازشگر مجهز است، مصرف برق و تولید گرما بسیار بالا بوده، بدین معنا که اینتل باید سرعت ساعتی پردازشگرهای پنتیوم D را نسبت به سریعترین مدلهای پنتیوم ۴ تک هسته ای کاهش دهد.

آلتون ۶۴ X2 بدون هیچ ابزاری برنده است، زیرا اینتل با هزینه کردن پنتیوم D به اندازه کافی هوشمند است. ارزان ترین پردازشگرهای آلتون X2 بیش از دو برابر از ارزان ترین پردازشگرهای پنتیوم D فروخته می شوند. اگرچه قیمت بدون شک پایین است، اما قیمت گذاری متفاوتی با تغییرات بیشتر انتظار نمی رود. اینتل ظرفیت تولید فرعی دارد در حالیکه AMD در توانایی خود برای ساخت پردازشگرها بسیار محدود بوده، بنابراین پردازشگرهای دو هسته ای AMD احتمالا با ویژگی قابل پیش بینی گران خواهند بود. متاسفانه، پردازشگرهای دو هسته ای اگزینه مناسبی برای اکثر افراد نیستند. پردازشگرهای دو هسته ای AMD نیز می توانند از مادربرد سوکت ۹۳۹ فعلی استفاده کرده، اما برای تایید اکثر ارتقادهندگان بسیار گران هستند.

 

نام هسته و مرحله گذاری هسته

هسته پردازشگر، معماری اصلی پردازشگر را بیان می کند. پردازشگری که تحت نام خاصی فروخته شده ممکن است از چنیدن هسته استفاده کند. برای مثال، نخستین پردازشگرهای پنتیوم ۴ از هسته ویلیامت (Willamette) استفاده کرده اند. متغیرهای بعدی پنتیوم ۴ از هست نورث وود، هسته پرسکات، هسته گالاتین، هسته پرستونیا، و هسته ۲M پرسکات استفاده کرده اند. بطور مشابه، مدلهای مختلف آلتون ۶۴ با استفاده از هسته کلاهامر، هسته اسلگامر، هسته نیوکاسل، هسته ویچستر، هسته ونیز ،هسته سان دیاگو، هسته منچستر، و هسته تولدو تولید شده اند.

استفاده از نام هسته مسیر کوتاه و مناسبی برای تشخیص ویژگیهای مختلف پردازشگر است. برای مثال، هسته کلاهامر از پروسه ۱۳۰ نانومتر، ۱۰۲۴ کیلوبایت حافظه پنهان L2 استفاده کرده و از ویژگیهای NX و X86-64 پشتیبانی نموده، اما عملیات دو هسته ای یا SSE3 را پشتیبانی نکرده. برعکس، هسته منچستر از پروسه ۹۰ نانومتر ،۵۱۲ کیلوبایت حافظه پنهان L2 استفاده کرده و از ویژگیهای دو هست ای، SSE3، X86-64، NX پشتیبانی می کند.

نام هست پردازشگر را می تواند با شماره ورژن اصلی برنامه نرم افزاری تصور کرد. فقط شرکتهای نرم افزاری بطور مکرر آپدیت اندکی را بدون تغییر شماره ورژن اصلی انجام می دهند؛ AMD و اینتل نیز آپدیت اندکی را برای هسته های خود بدون تغییر نام هسته انجام می دهند. این تغییرات اندک، مرحله گذاری هسته نامیده می شود. اصول نام هسته اهمیت دارد، زیرا پردازشگری که از هسته استفاده می کند ممکن است سازگاری خود را با مادربرد تشخیص دهد. مرحله گذاری معمولا اهمیت کمتری داشته، هرچند باید به آن توجه نمود. برای مثال، یک هسته خاص ممکن است در مرحله گذاری C0 و B2 در دسترس باشد. مرحله گذاری C0 ممکت است دارای باگ فیکس بوده، خنک کننده را اجرا کرده، و یا مزایای دیگری را نسبت به مرحله گذاری اولیه ارائه دهد. مرحله گذاری هسته نیز درصورتی مهم است که دومین پردازشگر در مادربرد پردازشگر دوتایی نصب شود. دو هسته یا مرحله گذاری هرگز نباید در مادربرد پردازشگر دوتایی ترکیب شود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

چگونه CPU را تعویض کنیم؟

تعویض CPU

مراحل مورد نیاز برای تعویض پردازشگر به عوامل زیادی از جمله نوع پردازشگر، خنک کننده CPU، مادربرد و کیسی که استفاده می شود، بستگی دارد. در بخش های زیر، روش تعویض پردازشگر سوکت ۴۷۸ بیان می شود. اکثر پردازشگرها، از جمله مدلهای سوکت ۴۶۲ (A)، سوکت ۷۵۴ و سوکت ۹۳۹ به مراحل مشابهی نیاز دارند. پردازشگرهای سوکت ۷۷۵ بطور قابل توجهی متفاوت هستند، بنابراین نصب پردازشگر سوکت ۷۷۵ بطور مجزا بیان می شود.

 

برداشتن پردازشگر قدیمی

اولین مرحله برای تعویض پردازشگر، برداشتن پردازشگر قدیمی است. برای این کار، مراحل زیر را باید دنبال نمود:

  • ۱-سیم بر، مانیتور، کیبورد، موس و سایر قطعات جانبی را قطع کنید و سیستم را در محیط کار قرار دهید. میز آشپزخانه محل مناسبی است. کاور کیس را برداشته و داخل و بیرون سیستم را تمیز کنید.
  • ۲-سیستم را بررسی کنید تا متوجه شوید که آیا باید مادربرد را قبل از پردازش برداشت و یا پردازشگر جدید را با مادربرد نصب نمود. این تصمیم به چندین عامل از جمله سطح تجربه مورد نیاز برای تعویض پردازشگرها، میزان کار بر روی کیس، نوع مکانیسم گیر کردن برای محکم کردن خنک کننده CPU، و غیره بستگی دارد. اگر مورد مشکوکی وجود دارد، مادربرد را بردارید.
  • ۳-برای برداشتن مادربرد، موقعیت های هر کابلی که به آن وصل بوده را ضبط کنید. بسیاری از افراد از دوربین دیجیتالی بدین منظور استفاده می کنند. تمام کابل ها را قطع کرده و پیچ های متصل کننده مادربرد به کیس را بردارید. بدن خود را به کیس یا منبع برق تماس دهید، مادربرد را از کیس بلند نموده و آن را در محل صاف و غیر رسانا قرار دهید.
  • ۴-اگر این کار را انجام نمی دهید، کابلی که فن خنک کننده CPU را به هدر برق مادربرد وصل کرده است را بردارید. گیره یا گیره هایی که خنک کننده CPU را به مادربرد متصل کرده آزاد کنید و خنک کننده CPU را با فشار اندکی از مادبرد بلند کنید. در صورت لزوم، خنک کننده CPU را در صفحه افقی به سمت عقب و جلو حرکت دهید و با مادربرد همتراز کنید.
  • ۵-خنک کننده CPU را کنار بگذارید. در صورت آزاد کردن این قطعه و پردازشگر اصلی، مابقی ترکیب گرمایی را از پایه خنک کننده بردارید. این کار اغلب با مالش دادن پایه توسط شست صورت می گیرد تا ترکیب برداشته شود. اگر ترکیب گرمایی بسیار ثابت است، از لبه کارت اعتباری یا چاقو برای آزاد کردن ترکیب استفاده کنید. دقت کنید که سطح خنک کننده خراشیده نشود.
  • ۶-پس از برداشتن خنک کننده CPU، پردازشگر در سوکت خود قابل دید است. اگر بخواهید تا پردازشگر را برای استفاده بعدی آزاد کنید، بهتر است تا مابقی ترکیب گرمایی را بردارید در حالیکه CPU هنوز در سوکت خود قرار دارد تا از هرگونه صدمه محافظت شود. این کار را به آرامی با شست و با استفاده از لبه کارت اعتباری انجام دهید. از سشوار برای گرم کردن پردازشگرهایی که به سختی ترکیب گرمایی را برمی دارند استفاده کنید.
  • ۷-پس از تمیز شدن پردازشگر، اهرم ZIF را برای آزاد کردن گیره­ی روی سوکت بلند نموده و سپس پردازشگر را از سوکت بلند کنید. در اینصورت این قطعه باید از سوکت بدون هر گونه مقاومتی جدا شود. اگر چنین نشد، می توان از فشار اندکی برای جدا کردن آن استفاده نمود اما باید دقت کرد که پین های پردازشگر خم نشوند. حتی اگر شما نخواهید از پردازشگر استفاده مجدد کنید، خارج کردن پین ممکن است مادربرد را بلااستفاده کند.
  • ۸-پین های پردازشگر را در سطح صاف و غیررسان مانند میز قرار دهید. سپس، از بسته بندی پردازشگر جدید برای نگهداشتن پردازشگر قدیمی استفاده کنید.نصب پردازشگر جدید (سوکت های ۴۶۲/A, 478, 939)روش دقیق مورد نیاز برای نصب پردازشگر در پردازشگرهای مختلف و خنک کننده های CPU متفاوت است اما روش کلی آنها مشابه می باشد. در این بخش، روش نصب پردازشگر پنتیوم ۴ سوکت ۴۷۸ بیان می شود، اما این روش برای سلرون، و تقریبا برای پردازشگرهای سمپرون و آلتون ۶۴ سوکت ۹۳۹، سوکت ۷۵۴ و سوکت ۴۶۲ (A) یکسان است. تنها اختلاف اینست که چگونه خنک کننده CPU وصل می شود که در زمان بررسی خنک کننده CPU باید به آن دقت کرد.

    پردازشگر کوچک برای توضیح این بخش انتخاب می شود. یکی از مزیت های پردازشگر کوچک اینست که دارای خنک کننده CPU مناسب است که با پردازشگر سازگار می باشد و چندین دلار بیشتر از پردازشگر OEM قیمت دارد. خنک کننده های CPU که اینتل و AMD در حال حاضر پردازشگرهای کوچک خود دسته بندی می کنند از پردازشگرهای کاملا خوبی هستند که بویژه قیمت پایین آنها درنظر گرفته می شود. خنک کننده های دسته ای کارآمدتر از خنک کننده های CPU نیستند.

    پردازشگر پنتیوم ۴ کوچک (شکل ۹-۵) شامل خود پردازشگر و خنک کننده CPU بزرگ از برند اینتل است. بسته بندی پلاستیکی اینتل راحت است که اغلب با قیچی به راحتی باز می شود.

    اولین مرحله شامل بلند کردن بازوی سوکت ZIF (نیروی ورود صفر) بصورت عمودی است، که در شکل ۱۰-۵ نشان داده شده است. هیچ نیرویی در سوارخ های سوکت اعمال نمی شود که در اینصورت پردازشگر می تواند بدون هیچ گونه فشاری خارج شود.

    پردازشگر و سوکت را با بعضی از ابزارهای مشخص در جهت مناسب بلند کرد. در سوکت ۴۷۸، پردازشگر دارای گوشه تیز و سوکت دارای مثلث کوچکی است که هر دو در شکل ۱۱-۵ زیر اهرم سوکت ZIF دیده می شوند. با وجود عمودی بودن اهرم سوکت، پردازشگر را با سوکت همتراز نمود و پردازشگر را در محل خود قرار دهید (شکل ۱۱-۵). پردازشگر باید فقط با نیروی گرانشی و با فشار اندکی در سوکت قرار بگیرد. اگر پردازشگر در محل خود قرار نگرفت، ممکن است چیز اشتباهی صورت گرفته باشد. پردازشگر را بردارید و مطمئن شوید که به درستی همتراز بوده و الگوی پین های روی پردازشگر مطابق با الگوی سوراخ های روی سوکت باشند.

    پس از قرار دادن پردازشگر در سوکت خود، بازوی اهرم را به سمت پایین فشار دهید تا در محل خود قفل شود (شکل ۱۲-۵).

    برای نصب خنک کننده CPU، بالای پردازشگر با حوله کاغذی یا پارچه نرمی تمیز کنید (شکل ۱۳-۵). هرگونه کثیفی و موادی که ممکن است مانع از تماس سینک حرارتی با سطح پردازشگر شود را تمیز کنید.

    سپس، سطح اتصال سینک حرارتی را چک کنید (شکل ۱۴-۵). اگر پایه سینک حرارتی لخت است، بدین معناست که از ترکیب گرمایی معمولا “حلقه گرمایی” استفاده شده است. در این مورد، پایه سینک حرارتی را تمیز کنید.

    بعضی از سینک های حرارتی دارای پد مربعی یا مستطیلی ساخته شده از رسانه تغییر فاز هستند که موادی هستند که ذوب شده همچنانکه CPU گرم می شود و با خنک شدن CPU نیز سفت می شوند. این چرخه مایع/ جامد تضمین می کند که پردازشگر در تماس گرمایی خوبی با سینک حرارتی قرار دارد. اگر سینک حرارتی دارای چنین پدی بود، پایه سینک حرارتی نباید تمیز شود.

    اینتل از روش ارزان زمانی استفاده می کند که محلول بهتری در دسترس باشد و بسته بندی ترکیب گرمایی آنها استثنا نمی باشد. اینتل بجای از بسته پلاستیکی حلقه گرمایی، نوک سرنگ را نزدیک مرکز پردازشگر قرار داده و کل محتوای سرنگ را داخل سطح پردازشگر می کند (شکل ۱۵-۵).

    مرحله بعدی شامل حرکت دادن خنک کننده CPU به بالای پردازشگر است (شکل ۱۶-۵) که در حد ممکن بصورت افقی قرار می گیرد. خنک کننده CPU را در قلاب خود بچرخانید، و مطمئن شوید که دکمه های قفل در هر طرف ۴ گوشه خنک کننده CPU با شیارهای خنک کننده CPU در مادربرد همتراز باشند. آن را با حرکت مدوری به آرامی فشار دهید تا حلقه گرمایی در سطح پردازشگر منتشر شود.

    هر دو اهرم پلاستیکی سفید (نزدیک شست در شکل ۱۶-۵) را در موقعیت باز قرار دهید و بر روی خنک کننده CPU فشار وارد نکنید. پس از همتراز کردن خنک کننده CPU، فشار اندکی وارد کنید (شکل ۱۷-۵) تا اینکه ۴ کلید قفل در شیارهای مربوطه روی قلاب قرار بگیرند. این مرحله مستلزم اعمال فشار قابل توجهی در بالی خنک کننده CPU است. در بعضی از خنک کننده های CPU، دو گوشه مخالف و سپس دو گوشه دیگر را همتراز کنید.

    پس از گذاشتن خنک کننده CPU در قلاب خود، مرحله بعدی شامل گیر دادن سینک حرارتی برخلاف پردازشگر است تا انتقال گرمایی خوبی بین CPU و سینک حرارتی صورت بگیرد. برای این کار، اهرم های پلاستیکی سفید را از موقعیت باز خود به موقعیت قفل حرکت دهید (شکل ۱۸-۵).

    گرمای سینک حرارتی از CPU منتشر می شود اما گرما باید برای جلوگیری از گرمای زیاد CPU در زمان گرم شدن سینک حرارتی منتشر شود. با انتقال گرما به سینک حرارتی، اکثر خنک کننده های CPU از فن مافین برای انتقال هوا در کل درزهای سینک حرارتی استفاده می کنند.

    بعضی از فن های CPU به کانکتور برق داریو متصل هستند اما اکثر آنها (ازجمله این قطعه اینتل) به کانکتور فن CPU مشخصی در مادربرد متصل می باشند. استفاده از کانکتور برق فن مادربرد به مادربرد اجازه می دهد تا فن CPU را کنترل کرده، سرعت کل عملیات را کاهش دهد زمانی که پردازشگر با بار نور اجرا شده و گرمای زیادی تولید نشود، و سرعت فن زمانی افزایش یافته که تحت بار سنیگن اجرا شده و گرمای زیادی تولید شود. همچنین مادربرد می تواند سرعت فن را نظارت کند، که در صورتی که فن خراب بوده و بطور ناگهانی کار می کند هشداری به کاربر ارسال می کند.

    برای اتصال فن CPU، کانکتور هدر ۳ پین روی مادربرد با علامت “فن CPU” را مشخص نموده و کابل قفل را از فن CPU به آن کانکتور وصل کنید (شکل ۱۹-۵).

     

    نصب پردازشگر جدید (سوکت ۷۷۵)

    پردازشگرهای فعلی سوکت ۷۷۵ اینتل (که سوکت T نیز نامیده شده) به مراحل نصب مختلفی نسبت به پردازشگرهایی که از سوکت ۴۶۲ (A)، ۴۷۸، ۷۵۴ یا ۹۳۹ استفاده می کنند نیاز دارند.

    اختلاف اساسی بین سوکت ۷۷۵ و سایر سوکت های پردازشگر فعلی اینست که سوکت ۷۷۵ پین ها را در سوکت قرار داده و سوراخ های روی بدنه پردازشگر نیز همتراز هستند. بدین معنا که پین ها آسیب پذیر بوده، بنابراین مادربردهای سوکت ۷۷۵ از روکش پلاستیکی برای حفاظت از سوکت استفاده می کنند تا اینکه پردازشگر نصب شود. برای شروع نصب پردازشگر سوکت ۷۷۵، روکش سوکت را خارج کنید (شکل ۲۰-۵).

    پس از برداشتن روکش سوکت، خود سوکت قابل دید است که در شکل ۲۱-۵ نشان داده شده است. قلاب فلزی اطراف سوکت شامل قلب محافظ پردازشگر است که با اهرمی در سمت چپ سوکت قفل می شود. این اهرم را آزاد کرده و آن را بصورت عمودی بچرخانید تا قلاب محافظ پردازشگر آزاد شود.

    با آزاد شدن اهرم، قلاب محافظ پردازشگر را روبه بالا چرخانده تا سوکت قابل دسترس باشد (شکل ۲۲-۵).

    شکل ۲۳-۵ دو مکانیسم قفل استفاده شده با سوکت ۷۷۵ را نشان می دهد. یک مثلث در گوشه راست و بالای پردازشگر قابل دید است، که در یک گوشه سوکت قرار می گیرد. همچنین گوشه های راست و چپ پایین پردازشگر نیز دو چفت قفل وجود دارد که با دو قطعه جایگزین در بدنه سوکت پوشیده شده است. پردازشگر باید با سوکت همتراز باشد، و سپس آن را در محل قرار دهید.

    پس از گذاشتن پردازشگر در سوکت، قلاب محافظ پردازشگر را بردارید (شکل ۲۴-۵). قلاب محافظ با قسمت دندانه ای اهرم چفت در مقابل لبه قابل دید در پایین قلاب محکم شده است. اهرم چچفت باید در قسمت دندانه ای قرار گیرد تا لبه روی قلاب مشخص شود، و از فشار انگشت برای بستن قلاب محافظ استفاده کنید تا اینکه در محل خود قرار بگیرد.

    با همتراز شدن لبه قلاب و اهرم چفت، بر روی اهرم چفت فشار دهید تا اینکه زیر چفت قرار بگیرد (شکل ۲۵-۵). از حوله کاغذی یا پارچه نرم برای تمیز کردن بالای پردازشگر استفاده کنید.

    سوکت ۷۷۵ از مکانیسم متفاوتی برای اتصال خنک کننده CPU استفاده می کند. بجای استفاده از قلاب پلاستیکی، مانند سوکت ۴۷۸، سوکت ۷۷۵ از چهار سوراخ پایه در گوشه های سوکت استفاده می کند. شکل ۲۶-۵ سوکت ۷۷۵ خنک کننده CPU را نشان می دهد. مربع سفید در مرکز پایه سینک حرارتی مسی است که پد حرارتی تغییر فاز می باشد. اگر سینک حرارتی دارای چنین پدی باشد، دیگر به ترکیب گرمایی نیاز نیست. اگر سینک حرارتی فاقد پد گرمایی باشد، در اینصورت از ترکیب گرمایی در بالای پردازشگر قبل از پردازش استفاده می شود.

    برای نصب خنک کننده CPU، آن را همتراز نموده بطوریکه هر یک از ۴ پست باید مطابق با هر سوراخ پایه مادربرد باشد. کانکتور برق فن CPU را در مادربرد قرار داده و خنک کننده CPU را بچرخانید به طوریکه کابل برق فن نزدیک کانکتور برق قرار بگیرد. مطمئن شوید که ۴ پست در هر گوشه قابل دید باشد که با سوراخ های پایه همتراز باشد (شکل ۲۷-۵) و سپس خنک کننده CPU را قرار دهید.

    خنک کننده CPU به مادربرد متصل بوده اما هنوز قفل نشده است. بالای هر گوشه پست پایه را فشار دهید (شکل ۲۸-۵) تا نوک پست های پایه باز شده و خنک کننده CPU قرار بگیرد.

    کابل فن CPU را به کانکتور فن CPU متصل کنید تا نصب پردازشگر کامل شود.

     

     

     

     

چگونگی کار کردن با کامپیوتر

کار کردن با کامپیوتر

افتادن درب کامپیوتر برای اولین بار می تواند بسیار خطرناک باشد اما جای نگرانی نیست. غیر از لبه های نیز و نقاط لحیم چیز دیگری خطرناک نیست (خوشبختانه در سالهای اخیر با افزایش پایه سطح مولفه های الکتریکی مواجه بوده ایم). با فرض اینکه چند مورد از اقدامات احتیاطی ساده در این بخش تشریح شده است، اما در داخل چیزی وجود ندارد که به آسیب برساند).

بعضی از کامپیوترهای شخصی، بخصوص کامپیوترهای فروشگاه بزرگ، دارای مهرهایی هستند که هشدار می دهند که گارانتی در صورت خراب بودن باطل می شود. در این مورد، اطمینان داده می شود که باید دستگاه را برگرداند. در اینجا به افراد توصیه کرده تا چنین مهروموم ها را شکسته، آپدیت را انجام داده و درصورت بروز مشکلی که باید تحت گارانتی باشد، باید با آنها مبارزه کرد.

تحت هیچ شرایط امکان ندارد که به دلیل مهروموم بتوان از گارانتی امتناع کرد. اگر کامپیوتری دارید که هنوز تحت گارانتی است، تصمیم با شماست. دقت کنید که بعضی از اجزای جداگانه مانند هارد دیسک ها یک مورد خاص هستند. شکستن مهروموم روی هارد دیسک در واقع ان را حراب می کند و بدون شک گارانتی را باطل می کند. هرگز منبع تغذیه یا مانیتور CRT را باز نکنید.

اکثر فروشندگان آنلاین کامپیوتر در واقع انتظار دارند تا آپدیت و تعمیرات خود را انجام دهید.

چگونه کامپیوتر خود را ارتقا دهیم

قوانین ارتقای کامپیوترها

گرفتن بک آپ

تمام وسایل مورد نیاز را قبل از شروع کار در دسترس قرار دهید

ثبت موارد

تغییر یک چیز در یک زمان

اتصال خود به زمین به منظور جلوگیری از صدمه الکتریکی ایستا

تعیین موقعیت پیچ ها و سایر قطعات کوچک

استفاده از نیرو در صورت لزوم

چک کردن و چک کردن مجدد قبل از استفاده از برق

راه اندازی اولیه

برداشتن کاور برای اطمینان از کار کردن قطعات

 

  • بک آپ گرفتن

درصورت لزوم مطمئن شوید که بک آپ مطابق با هارد دیسک باشد. بک آپ باید قابل خواندن باشد. در صورت متصل نشدن به شیکه، حداقل اطلاعات خود و فایل های پیکربندی را در درایو شبکه کپی کنید. اگر درایو شبکه ظرفیت دارد، یک فولدر موقت ایجاد کرده و کل محتوای هارد دیسک دستگاه را کپی کنید. اگر شبکه ندارید اما CD یا DVD رایتر دارید، حداقل اطلاعات مهم و فایل های پیکربندی را در دیسک نوری بک آپ بگیرید.

 

تمام وسایل مورد نیاز را قبل از شروع کار در دسترس قرار دهید

تمام ابزارها، سخت افزار و نرم افزار مورد نیاز را در دسترس قرار دهید. اگر سیستم از درایو نوری راه اندازی می شود، آن را پیکربندی کرده و قبل از پردازش تست کنید. در غیراینصورت، مطمئن شوید که دیسک راه اندازی با درایوهایی برای درایو نوری دارید و آن را قبل از پیاده کردن تست کنید. یک دیسک تعمیر جدید را بلافاصله قبل از شروع ارتقا ایجاد کنید. مطمئن شوید که دیسک توزیع، بسته سرویس، نرم افزار بک آپ و هر درایو مورد نیاز را برای سیستم عامل داشته باشید. در زمان پیاده کردن PC، هر درایو مورد نیاز را دانلود کرده و ورژن های قابل اجرا یا بدون زیپ را کپی کرده و یا آنها را قبل از پیاده کردن بر روی CD رایت کنید.

 

مطمئن شوید که جواب های مورد نیاز را بدست می آورید

ابتدا کتابچه راهنما را بخوانید. خواندن سریع اغلب مشکلات و نکات بالقوه را که می تواند ارتقا را بسیار هموار کند پوشش نمی دهد. وب سایت مربوط به هر مولفه ای که می خواهید نصب کنید چک کنید. اغلب سوالات متداول را پیدا کنید، فایل ها را خوانده، و درایوها را ارتقا دهید. در واقع، کیفیت وب سایتی که از یک مولفه پشتیبانی کرده عامل بزرگی در تصمیم خرید می باشد و پیشنهاد می شود تا اینکار را انجام دهید. قبل از بررسی خرید یک قطعه اصلی، وب سایت را چک کنید تا جواب های مربوطه را بدست آورید.

 

ثبت موارد

در طول ارتقا، این نکته مهم است که می توانید به نقطه شروع برگردید. درصورت یک ساعت کار کردن برای گذاشتن و خارج کردن قطعات و یا تغییر جامپرها، غیرممکن است که جای آنها را به یاد آورید. بنابراین، هر تغییر را ثبت کنید. از دوربین دیجیتالی برای شات کردن هر تغییر استفاده کنید، جزئیات هر تغییر را در رکوردر صدای دیجیتالی مشخص کرده و یا نکات را بنویسید.

 

تغییر یک چیز در یک زمان

در زمان تعویض قطعات مختلف، یک چیز در یک زمان تغییر می کند. در صورت تعویض کارت ویدئو و اضافه کردن حافظه بیشتر، کارت صدای قدیمی را برداشته تا اینکه حافظه جدید نصب شود و کار کند. اگر قطعات مختلف بطور همزمان برداشته می شوند، در اینصورت عیب یابی مشکلات سخت تر شده زیرا هرگز مطمئن نیستید که کدام تغییر به آن مشکل مربوط می شود.

 

اتصال خود به زمین به منظور جلوگیری از صدمه الکتریکی ایستا

بسیاری از قطعات کامپیوتر به خصوص پردازشگرها و حافظه به برق ایستا آسیب پذیر هستند. ساده ترین راه برای جلوگیری از صدمه به قطعات اینست که در زمان کار کردن بر روی سیستم، خود را به زمین متصل کرد. اینکار با لمس شاسی فلزی یا منبع برق امکان دارد (شکل ۱-۲). در زمان کار کردن با سیستم نیازی نیست تا سیستم را به برق متصل کرد؛ شاسی و منبع برق “سینک” کافی برای انتشار هر بار ایستا ایجاد می کند.

 

تعیین موقعیت پیچ ها و سایر قطعات کوچک

پیاده کردن کامپیوتر شامل برداشتن پیچ ها و سایر قطعات کوچک است. در زمان پیاده کردن دستگاه، این قطعات را بر روی سینی مشخصی قرار دهید. پیچ سمت چپ کف می تواند پاک کننده خلا را خراب کند و یا پیچ سمت چپ کیس حتی باعث قطع اتصال شده و مادربرد را خراب می کند. تمام قطعات کوچک را در زمان مونتاژ مجدد کامپیوتر در جای خود قرار دهید.

 

استفاده از نیرو در صورت لزوم

اغلب اوقات نباید فشار بر قطعات وارد شود اما در صورت لزوم به نیروی اضافی نیاز است. گاهی اوقات، هیچ جایگزینی برای اعمال نیرو وجود ندارد. برای مثال، کابل های برق درایو بسیار محکم می شوند و فقط یک راه برای خارج کردن آنها وجود دارد که باید آنها را مخکم گرفت و به سختی بیرون کشید. بعضی از ترکیبات کارت انبساطی و شیار بسیار سفت هستند که باید فشار زیادی برای جایدهی کارت اعمال کرد. در صورت مواجه با این موقعیت، هر چیز را همتراز کنید.

 

چک کردن و چک کردن مجدد قبل از استفاده از برق

تکنسین برق باتجربه قبل از انجام هر کاری بر روی کامپیوتر، از کل کامپیوتر اسکن سریع می گیرد. این مرحله را از دست ندهید و اهمیت آن را ناچیز ندانید. اکثر کامپیوترهای این مرحله را نادیده می گیرند. تا زمانی که تجربه نکرده اید، ممکن است چند بار امتحان کنید تا تمام قطعات را محکم کنید، و به درستی وصل کنید، هیچ پیچی نباید شل بوده، هیچ ابزار یا قطعات فلزی نباید قطع شده باشد. زمانی که کار کردن داخل کامپیوترها راحت است، این مرحله ۱۵ ثانیه طول می کشد. (معمولا کیس را بردارید و آن را تکان دهید، سپس آن را بصورت عمودی بچرخانید و به آرامی برگردانید تا هر چیز شل و قطع شده قابل مشاهده باشد).

 

راه اندازی اولیه

بیشترین خطر زمانی است که کامپیوتر برای اولین بار روشن می شود. درصورت نصب آداپتور ویدئوی جدید سریع و منبع برق جدید برای پشتیبانی از جریان فعلی بالا، ابتدا منبع برق جدید را نصب کنید. مطمئن شوید که به درستی کار می کند، سپس اداپتور ویدئوی جدید گرانی را نصب کنید.

 

برداشتن کاور برای اطمینان از کار کردن قطعات

ارتقا یا تعمیر را کامل کرده و سیستم را قبل از مونتاژ مجدد کیس تست کنید. مونتاژ و پیاده کردن کیس ممکن است تکرار شود. پس از تمام کار باید کاور کیس را بگذارید. کیس ها به گونه ای طراحی شده اند که هوای خنک را در قطعات تولید کننده گرما، پردازشگرها و درایوها جریان می دهند. به منظور جلوگیری از گرمای زیاد قطعات، کاور را تعویض کنید. علت دیگر تعویض کاور اینست که کار کردن سیستم بدون کاور باعث آزاد شدن پایه RF به محیط مجاور می شود. سیستم بدون کاور می تواند با قطعات الکترونیکی، تلویزیون ها، مانیتورها و رادیوها با شعاع وسیعی ارتباط برقرار کند.

ابزار های دستی برای کامپیوتر

ابزارهای دستی برای تعمیر کامپیوتر

وجود کیت ابزار برای تعمیر قطعات کامپیوتر ضروری است. شکل ۲-۲ یک کیت ابزار استاندارد شامل پیچ گوشتی فیلیپس #۱، چراغ قوه و انبردست را نشان می دهد که به انبردست به ندرت نیاز است.

بطری یا قلم Wite-Out و نشانگر شارپ می تواند برای برچسب زدن موارد مفید باشد. با توجه به سیستم، ممکن است به پیچ گوشتی فیلیپس #۰ یا #۲ نیاز باشد هرچند فیلیپس #۱ معمولا برای پیچ های گرد استفاده از شده در کامپیوترهای استاندارد خوب می باشد. اگر سیستم شما از اتصال دهنده های تروکس استفاده می کند، در اینصورت به پیچ گوشتی تروکس #۱۰، #۱۵ یا #۲۰ نیاز است. ابزارهای دیگری نیز هستند که بجای ضروری بودن مناسب می باشند/ در زمان تعویض مادربرد، به پیچ گوشتی ۵ یا ۶ میلیمتری برای نصب پایه ها نیاز می باشد و استارتر پیچ نیز به منظور قرار دادن پیچ ها در موقعیت های غیرقابل دسترس آسانتر می باشد. اما فقط می توان از یک یا دو پیچ گوشتی، چراغ قوه و انبردست بری تنظیم جامپرها استفاده نمود.

نرم افزار های لازم برای کامپیوتر

ابزارهای نرم افزار کامپیوتر

علاوه بر ابزارهای دستی اصلی برای تعمیر کامپیوتر، ممکن است به بعضی از ابزارهای نرم افزار برای تشخیص و عیب یابی مشکلات و بازیابی از آنها نیاز باشد. البته اکثر ابزارهای نرم افزاری تحت ویندوز کار می کنند اما اغلب زمانی عیب یابی انجام می شود که ویندوز بارگیری نکرده یا کار نکند.

خوشبختانه، ابزار جایگزین نیز وجود دارد. “CD لینوکس Live” مانند Knoppix که در شکل ۳-۲ نشان داده شده، این امکان را می دهد تا سیستم عامل لینوکس را مستقیما از CD راه اندازی کرده بدون اینکه محتوای هارد دیسک تغییر کند. توزیع Live CD و Knoppix شامل ابزارهای گرافیکی است که قطعات مختلف سخت افزار سیستم را تشخیص، تست و رایت می کند.

Knoppix زمانی بی ارزش است که بازیابی اطلاعات از هارد دیسک غیرقابل دسترس یا خراب مورد نیاز باشد. برای مثال، شکل ۲-۳ اجرای Knoppix را در سیستمی نشان می دهد که تحت ویندوز بهم نخورده باشد. ویندوز راه اندازی نشده و قبل از مصرف داده ها در درایو نصب مجدد صورت نمی گیرد.

Knoppix دسترسی فقط خواندن را در ویندوز تعیین می کند و می توان آن را جستجو کرد و فایل های داده را در موقعیت safe کپی کرد. حتی Knoppix شبکه ویندوز که به آن متصل بوده را تشخیص می دهد، و فایل های بازیابی شده در ویندوز مشترک یا دستگاه دیگری بر روی شبکه ذخیره می شود. اگر دستگاه به شبکه متصل نباشد، می توان از K3b (برنامه رایت CD/DVD لینوکس) برای رایت فایل های بازیابی شده در CD یا DVD استفاده کرد. برای استفاده از Knoppix به یادگیری لینوکس نیازی نمی باشد.

در اینجا اطلاعات دقیق در مورد بسیاری از قابلیت های Knoppix وجود ندارد بلکه باید یک کپی از آن را دانلود کرد و آن را اجرا نمود. “بازیابی Knoppix” یا “نجات Knoppix” را در گوگل سرچ نموده و اسنادی را پیدا کنید که در مورد تحلیل سخت افزار، تست و بازیابی داده Knoppix توضیح می دهند. Knoppix را نیز می توان با هزینه اندک از فروشندگان آنلاین مانند CheapBytes و بسیاری دیگر از طریق CD دریافت کرد.

در زمان اجرای ویندوز، به ابزار تشخیصی مبتنی بر ویندوز نیز ممکن است نیاز باشد. بهترین ابزار تشخیصی شامل Everest Home Edition از گروه مشاوره لاوالیز است که ۳۰ دلار هزینه دارد (شکل ۴-۲). لاوالیز ورژن هایی با ویژگی های اضافی را می فروشند اما برای تشخیص و تعمیر کامپیوتر خانگی به ورژن آزمایشی نیاز است.

 

دیسک های توزیع سیستم عامل

برای تعویض هارد دیسک خراب به دیسک توزیع OS نیاز است، همچنین به این دیسک در زمان ارتقای عادی و نگهداری نیز نیاز می باشد. برای مثال، ویندوز دیسک توزیع را برای بارگذاری درایوهای دستگاه جدید درخواست می دهد، و دیسک توزیع لینوکس ممکن است شامل صدها برنامه باشد که در طول نصب اولیه بارگذاری نشده باشد. اگر سیستم عامل از ورژن توزیع اولیه آپدیت شده است، بسته خدمات را حفظ کرده و یا CD را ارتقا دهید.

 

ابزار بک آپ (پشتیبان)

اگر از ابزار بک آپ ثالث استفاده می شود، یک کپی از CD توزیع را در کیت نگهداشته تا مطمئن شده که می توان بک آپ ها را پس از نصب مجدد سیستم عامل بازیابی کرد. ابزارهای بک آپ را جستجو کنید. برای مثال، یک فرد بیان می کند که بک آپ نرو ۶ (Nero Backup 6) شامل داده هایی از درایو ذخیره شبکه است که فقط در آنجا داده ها ذخیره شده اند.

 

اسکنر آنتی ویروس

هر زمانی که سیستم ویندوز به درستی کار نکرد، اولین مرحله اینست که باید را ازنظر آنتی ویروس، تروجان و کرم ها اسکن کرد. در واقع، سیستم ویندوز را باید بطور منظم اسکن کرد حتی اگر بطور عادی کار می کند زیرا ویروس های جدید مانع از عملکرد خوب می شوند. در عوض، آنها کنترل سیستم را بدست گرفته و از تاخیر اسپم، فایل های host porn، حملات Dos و غیره استفاده می کنند. رایج ترین محصولات AV توسط McAfee وSymantec  (نورتون) فروخته می شوند اما پیشنهاد می شود تا از آنها اجتناب کرد. تجربه و گزارشات شخصی ما از خوانندگان نشان می دهد که این محصولات باعث مشکلات زیادی می شوند. آنتی ویروس Grisoft AVG پیشنهاد می شود که رایگان بوده و بنظر معتبر است و از منابع سیستم معدودی استفاده می کند.

 

اسکنر بدافزار

نرم افزارهای تبلیغاتی مزاحم و جاسوسی، که با عنوان بدافزار بیان می شوند، همانند ویروس، تروجان و کرم ها هستند. مخرب ترین اشکال بدافزار ممکن است به سادگی تبلیغات را نشان داده و شاید فعالیتهای جستجوی وب را در سرور مرکزی گزارش دهند. اشکال بد بدافزار ممکن است رمزها، حساب بانکی و اطلاعات کارت اعتباری و سایر اطلاعات شخصی را تخریب کرده و به تاخیر اندازد و اطلاعات به مجرمان ارسال شود تا هویت فرد را سرقت نموده و حساب بانکی را خالی کند. نرم افزار استاندارد آنتی ویروس اکثر بدافزارها را تشخیص نمی دهد. برای این کار، به اسکنر بدافزار نیاز است که AdWare و Sybot Search  Destroy پیشنهاد می شود که هر دو دارای ورژن هایی هستند که رایگان می باشند.

 

ابزار تست حافظه

خطاهای حافظه از رایج ترین مشکلات سخت افزار هستند. مشکل اینست که چنین خطاهایی ممکن است ناشی از حافظه خراب یا منبع برق خراب باشند. بهترین روش برای تشخیص علت خطاها اینست که از ابزار تست حافظه مانند MemTest86 برای تفکیک خطاها استفاده نمود. اگر خطاها در آدرس های حافظه فیزیکی روی دهند، محتمل ترین علت می تواند مربوط به ماژول حافظه خراب باشد. اگر خطاها در آدرس های حافظه تصادفی ظاهر شوند، در اینصورت منبع برق خراب مشکل دارد. MemTest86 با عنوان فلاپی دیسک قابل راه اندازی یا تصویر CD ISO قابل راه اندازی قابل دسترس بوده، و معمولا می تواند حتی زمانی اجرا شود که خطاهای حافظه بسیار زیاد بوده که ویندوز یا لینوکس نمی توانند بارگیری کنند.

 

دیسک تعمیر فوری

ورژن های جدید ویندوز و لینوکس امکان ایجاد دیسک فوری را دارا هستند که شامل داده های پیکربندی سیستم اصلی، بخش یا تمام رجیستری، و غیره می باشند. این دیسک را برای کامپیوتر ایجاد کرده یا ارتقا دهید. دیسک را برچسب و تاریخ بزنید و آن را نزدیک کامپیوتر یا کیت ابزار قرار دهید. اگر کپی جدید را ندارید، کپی جدید آن را تهیه کنید. از روش ها و ابزارهای زیر برای ایجاد دیسک فوری استفاده نمایید:

 

دیسک تعمیر فوری ویندوز ۲۰۰۰/ XP (ERD)

ابتدا شروع بک آپ ابزارهای سیستم لوازم برنامه ها را اجرا کنید. پس از اجرای بک آپ، بر روی آیکون دیسک تعمیر فوری (ASR، یا بازیابی خودکار سیستم در ویندوز XP) برای ایجاد دیسک کلیک نمایید. همچنین بک آپ باکس رجیستری را برای کپی فایل های کلیدی سیستم در دایرکتوری تعمیر بر روی هارد دیسک چک کنید. ERD ویندوز ۲۰۰۰ / XP قابل راه اندازی نیست. برای تعمیر ویندوز ۲۰۰۰/  XP، راه اندازی باید از CD توزیع یا فلاپی های راه اندازی انجام شود و تعمیر از منوی راه اندازی شروع می شود. دیسک تعمیر را وارد کنید.

ERD ویندوز ۲۰۰۰/XP شامل هر فایل رجیستری نمی باشد. فایل های رجیستری کپی های ERS را در فولدر تعمیر %SystemRoot% ایجاد کنید، که اگر هارد دیسک بیافتد این فایل ها ممکن است از بین بروند. قبل از ایجاد یا ارتقای ERS، از کل محتوای آن فولدر در هارد دیسک دیگر یا دیسک نوری کپی بگیرید (فولدر تعمیر درصورتی خالی خواهد بود که هرگز Ntbackup اجرا نشود).

 

لینوکس

از فرمان mkbootdisk برای ایجاد دیسک فلاپی راه اندازی فوری استفاده کنید. این دیسک برای پیکربندی سیستم مهم است و باید هر زمانی که سخت افزار یا پیکربندی تغییر می کند ارتقا یابد.

تعمیر کامپیوتر در تهران

روش های کلی تعمیر کامپیوتر

 

قبل از باز کردن کیس، مطمئن شوید که:

  • کابل مشکل نداشته باشد.
  • نرم افزار مشکل نداشته باشد.
  • مشکل از برق نباید.
  • مشکل از گرمای بیش از حد نباشد.

 

به موارد زیر توجه نمود:

  • هارد دیسک را بک آپ گرفته.
  • کابل های خارجی را قطع نموده.
  • نمایشگر را در جای ایمن قرار داده.
  • به احتیاط های ضد ایستا توجه نمود.
  • کاور کیس را برداشت و تعویض نمود.
  • کابل ها و کانکتورهای داخلی را مدیریت کرد.
  • تعداد کابل ها
  • کابل های انتخاب کابل
  • از کابل بدون کلید استفاده نمود.
  • کلید را از کابل برداشت.
  • سوراخ مزاحم را باز کرد.
  • پین مزاحم را برداشت.
  • با کارت های انبساطی کرد نمود.
  • محدودیت های فیزیکی
  • محدودیت های فنی
  • ملاحظات الکتریکی
  • تنظیم جامپرها
  • نصب درایوها

 

روش های کلی تعمیر کامپیوتر

با توجه به ابزارهای دستی که در بخش های قبلی بیان شد، قطعات جدید کامپیوتر باید ارتقا و یا تعمیر شوند. قبل از شروع کار، بخش های زیر را چند دقیقه را بخوانید که روش های رایج و دانش کلی مورد نیاز برای کار کردن بر روی کامپیوترها را توضیح می دهد. این بخش ها به وظایف مشترک کار بر روی کامپیوتر مانند باز کردن کیس، تنظیم جامپرها، نگهداری کابل ها، و اضافه یا برداشتن کابل های انبساطی اشاره می کنند. راهنمایی های مرتبط با وظایف خاص مانند تعویض مادربرد، هارد دیسک یا منبع برق در بخش مربوطه بیان خواهند شد.

 

قبل از باز کردن کیس

زمانی که سیستم مشکل دارد، روش های زیر را قبل از باز کردن کیس انجام دهید:

 

مطمئن شوید که کابل مشکل ندارد

ابتدا تمام کابل های غیرضروری را قطع کنید، فقط کابل موس، کیبورد و نمایشگر را بردارید. پرینتر، USB و هر قطعه جانبی متصل شده را بردارید. کامپیوتر را خاموش نموده و سپس مجددا روشن کنید. اگر مشکل ادامه داشت، کابل ها را مجددا وصل کنید تا مشکل را تشخیص دهدو

 

مطمئن شوید که مشکل نرم افزاری نباشد

قبل از فرض کنید مشکل سخت افزاری وجود دارد، باید مطمئن شد که مشکل از برنامه، ویندوز، یا ویروس نباشد. از Knoppix و اسکنرهای ویروس/ بدافزار استفاده کنید قبل از آنکه تصور کنید سخت افزار مشکل دارد و کابل ها را قطع کنید. اگر سیستم راه اندازی شد و Knoppix با موفقیت اجرا شد، سخت افزار خراب بعید است که مشکل داشته باشد.

 

مطمئن شوید که مشکل از برق نباشد

قابلیت برق در جایی که زندگی می کنید، اینکه کدام مدار متصل است و حتی از لحظه ای که بار به مدار وارد و خارج می شود، متفاوت است. مشکلاتی مانند راه اندازی خودبخود اغلب ناشی از برق بی کیفیت است. قبل از پیاده کردن سیستم، مطمئن شوید که مشکل از برق الکتریکی بد نباشد. حداقل از پشتیبان برای هموار کردن برق ورودی استفاده کنید. سیستم را به UPS (منبع برق بی وقفه) متصل کنید. اگر UPS ندارید، سیستم را به پریز برق با مدار دیگری متصل کنید.

 

مطمئن شوید که مشکل از گرمای بیش از حد نباشد

سیستم های مدرن با مدلهای دارای عملکرد بالا بسیار داغ کار می کنند. مشکلاتی که فقط پس از اجرای سیستم روی می دهد اغلب ناشی از گرمای زیاد هستند. اکثر مادربردهای مدرن شامل سنسورهای حرارتی هستند که معمولا در سوکت پردازشگر تعبیه شده تا دمای CPU را گزارش داده و نزدیک حافظه، چیپ ست و سایر قطعات اصلی قرار دارند.

اکثر سازندگان مادربرد برنامه های دستگاه را ارائه می دهند تا خواندن دما و همچنین سایر اطلاعات اصلی مانند سرعت CPU و فن های سیستم، ولتاژ روی ریل های ولتاژ خاص و غیره را گزارش و ثبت کنند. اگر چنین ابزاری در سیتسم عامل وجود ندارد، کامپیوتر را به راحتی راه اندازی کرده، نصب BIOS را اجرا کرده و منوی نصب را بزنید تا اینکه گزینه نظارت سخت افزار یا چیز مشابهی را پیدا کنید. بدلیل اینکه دما، ولتاژ و سنسورهای سرعت فن خواندن خود را در BIOS گزارش می دهند، این مقادیر مستقیما از صفحه نصب BIOS خوانده و ثبت می شوند. بهتر است تا خواندن را پس از بالا آمدن کامپیوتر و اجرای آن انجام داد.

ایجاد ارزشهای اصلی برای خواندن دما مفید است زیرا دماهای عادی با توجه به نوع و سرعت پردازشگر، نوع دستگاه فن/ سینک حرارتی استفاده شده، تعداد و نوع فن های کیس، دمای محیط، درجه بار سیستم، و غیره بسیار متفاوت است. برای مثال، پردازشگری که بطور عادی در دمای ۳۵ درجه سانتیگراد پوچ می شود ممکن است به دمای ۶۰ درجه یا بالاتر برسد زمانی که برنامه CPU اجرا می شود. دماهای پوچ و بارگیری شده بسیار مهم هستند. افزایش دمای پوچ احتمالا مشکل خنک سازی مانند ورودی هوای بسته یا رد کردن فن CPU را نشان می دهند در حالیکه دماهای بارگیری شده بسیار بالا ممکن است ناشی از خطاهای سیستم، پردازشگر آهسته بموجب مسدود شدن حرارتی یا در مورد بدتر، ناشی از صدمه واقعی به پردازشگر باشند.

 

بک آپ گرفتن از هارد دیسک

قبل از ارتقا یا تعمیر سیستم، از داده های مهم هارد دیسک بک آپ بگیرید. پس از برداشتن کاور کامپیوتر، همواره این خطر وجود دارد که بعضی از قطعات به درستی کار نکنند. یکی از سیستم های کابل ممکن است گره خورده باشد و یا هارد دیسک ممکن است در یک لبه دندانه دار باشد. باز کردن کیس ممکن است قطعه اصلی را خراب کند. بنابراین قبل از کار کردن بر روی کامپیوتر، مطمئن شود که از هارد دیسک بک آپ گرفته شده است.

 

قطع کابل های خارجی

این مورد ممکن است بنظر مشهود برسد، اما قبل از انتقال کامپیوتر به اتاق کار باید تمام کابل های خارجی را قطع کنید. بسیاری از کامپیوترهایی که روی میز قرار می گیرند پنل پشت آنها به دشواری دیده می شود. در صورت لزوم، از قطعات پشت کامپیوتر را با چراغ قوه چک کنید.

 

نمایشگر را در جای ایمن قرار دهید

نمایشگرهای CRT نه تنها شکننده هستند بلکه می تواند باعث صدمات جدید شوند. نمایشگرهای LCD پنل صاف در این رابطه خطرناک نیستند اما در صورت مراقبت نکردن می توانند باعث صدمات گرانی شوند. قرار دادن نمایشگر بر روی کف زمین می تواند آسیب ببیند. اگر نمایشگر را به محیط کار نمی برید، حداقل آن را بر روی میز قرار دهید. درصورت گذاشتن کامپیوتر بر روی زمین، نمایشگر آن را به سمت دیوار قرار دهید.

 

توجه به احتیاط های ضد ایستا

اکثر خطرات ناشی از صدمه به قطعات را می توان با برق ایستا از بین برد که قبل از تماس با پردازشگر، ماژول های حافظه یا سایر قطعات حساس به ایستا و همچنین تماس با شاسی کیس یا منبع برق باید بدن خود را به زمین متصل کرد. از کفش های لاستیکی و لباس های ترکیبی استفاده نکنید.

 

برداشتن و تعویض کاور کیس

یکی از مدلهای کامپیوتر بدین صورت است که کیس کوچکی دارد که هیچ پیچ های بجز منبع برق ندارد. کاور بدون درز است. فقط یک قطعه طولانی دو اینچی از نوار نقره ای دارد که از بالای کاور به یک سمت پیچانده شده است که نقطه تفکیک کاملا مشخص است. جلوی کیس را باید به آرامی کشید تا بلند شود و پیچ های زیر آن مشخص می شود. بر روی پنل های جانبی فشار اندکی وارد نموده که احتمالا با چفت فنری متصل هستند.

در نهایت، دستگاه را وارونه کرده و پایین آن را بررسی کرد. پایین کیس های کامپیوتر تقریبا ای فلز بی صیقل هستند. چهار پایه لاستیکی را باید به دقت بررسی کرد. این پایه ها را باید با پیچ گوشتی کوچک بردشت. پس از برداشتن ۴ پیچ، کاور به آسانی از پایین جدا می شود.

معقول است که یک فرد کار مونتاژ و فرد دیگر کار پیاده سازی را انجام دهد.

 

مدیریت کابل ها و کانکتورهای داخلی

پس از برداشتن کاور کامپیوتر، اولین چیزی اینست که محل کابل ها مشخص کنید. این کابل ها باعث انتقال برق و سیگنال ها بین سیستم های فرعی مختلف و قطعات کامپیوتر می شوند. مطمئن شوید که کابل ها به درستی متصل هستند.

کابل های استفاده شده در کامپیوترها به کانکتورها ختم می شوند. هر کانکتور می تواند زوج یا فرد باشد. بسیاری از کانکتورهای فرد که دوشاخه یا هدر نامیده شده، دارای پین هایی هستند که هر یک سیم خاصی را در کابل هدایت می کند. کانکتور فرد که جک نامیده شده نیز دارای سوراخ هایی است که پین های روی کانکتور زوج را مطابقت می دهد. کانکتورهای زوج و فرد برای ایجاد اتصال متصل می شوند.

بعضی از کابل ها از سیم های لخت متصل به کانکتور استفاده می کنند. سه کابل این دسته در کامپیوترهایی مشترک هستند که برای منبع برق به مادربرد و درایوها استفاده می شوند، یک کابل به LED های پنل جلو، سوئیچ ها و USB، سفت افزار و پورت های صدا به مادربرد متصل شده؛ و یک کابل نیز داریو نوری را به کارت صدا یا کانکتور صدای مادربرد متصل می کند. شکل ۵-۲ کابل LED برق پنل جلو متصل شده به مادربرد را نشان داده؛ و جک فرد کابل سوئیچ تنظیم مجدد پنل جلو نیز در مقابل کانکتور پین هدر مادربرد زوج قرار می گیرد.

بعضی از کابل های کامپیوتر شامل بسیاری از سیم هایی بوده که با عنوان کابل نواری بسته بندی شده زیرا کانکتورهای عایق دار در آرایه ای قرار می گیرند که شبیه نوار هستند. کابل های نواری برای سازماندهی سیم های مورد نیاز به منظور اتصال دستگاه هایی مانند درایوها و کنترل کننده ها ایجاد می شوند که رابط ها به بسیاری از رساناها نیاز دارند. کابل های نواری برای سیگنال های کم ولتاژ استفاده می شوند هرچند برای هدایت برق کم جریان/ ولتاژ پایین در برخی از برنامه نیز استفاده می شوند. معمولا کابل های نواری فقط داخل کیس استفاده شده؛ زیرا مشخصات الکتریکی آنها باعث ایجاد انتشار RF شده که می توانند با قطعات الکترونیکی تداخل داشته باشند.

شکل ۶-۲ کابل نواری ATA 40 سیم متصل به رابط ثانویه ATA را بر روی مادربرد دلوکس ایسوس K8N-E نشان می دهد. ۴۰ سیم بصورت پشته های بلند در قطعه کابل نواری قابل مشاهده هستند. ایسوس یک دکمه کششی را در انتهای مادربرد کابل ایجاد می کند تا برداشتن آن آسان باشد و دکمه کششی با استفاده از درایوهای نوری مشخص می شود. (هارد دیسک از ورژن ۴۰ سیم کابل استفاده می کند، شکل ۷-۲).

تمام کابل های نواری مشابه و اغلب خاکستری روشن هستند، هرچند بعضی از مادربردهای جدیدتر که مورد هدف گیمرها است شامل کابل هایی بوده که مشکی، رنگین کمانی و رنگ اصلی روشن می باشند. تمامی اینها از نوار رنگی برای مشخص کردن پین ۱ قرمز بر روی کابل های خاکستری استاندارد استفاده کرده، پین سفید بر روی کابل، قهوه ای بر روی کابل های رنگین کمانی می باشد. اما تفاوت های زیر در بین کابل های نواری دیده می شود:

 

تعداد پین ها

کانکتورهای کابل نواری از کانکتورهای ۱۰ پین بر روی کابل ها وجود دارند که اغلب برای توسعه پورت های صدا، سفت افزار، USB و سریالی از کانکتور پین هدر مادربرد به پنل جلو یا پشت، از طریق کانکتورهای فلاپی داروی ۳۴ پین، کانکتورهای داروی ATA 40 پین، به کانکتورهای SCSI 50، ۶۸ و ۸۰ پین استفاده می شوند.

 

تعداد کانکتورها

بعضی از کابل های نواری فقط دو کانکتور دارند. کابل های ATA، که برای اتصال هارد دیسک ها و درایوهای نوری استفاده شده، دارای سه کانکتور، کانکتور مادربرد در یک انتها، کانکتور برای درایو اصلی در انتهای دیگر، و کانکتور برای درایو فرعی در وسط می باشند. کابل های SCSI، که در سرورها و ایستگاه های کاری استفاده شده، ممکن است ۵ کانکتور درایو یا بیشتر داشته باشند.

 

کابل های انتخاب کابل

بعضی از کابل های درایو ATA، که کابل های انتخاب کابل یا CS نامیده شده، یک کانکتور را بین دو کانکتور دستگاه قطع می کنند. در حالیکه تمام ۴۰ سیم سیگنال به کانکتور درایو در وسط کابل متصل بوده، فقط ۳۹ تا از سیم های سیگنال به کانکتور درایو در انتهای کابل متصل می شوند. این کانکتور به موقعیت دستگاه در کابل اجازه می دهد تا تشخیص دهد آیا عملکردهای دستگاه با عنوان دستگاه اصلی یا فرعی بدون نیاز به جامپرها تنظیم می شود.

 

تمام کابل های نواری استفاده شده در سیسیتم فعلی و جدید از کانکتور پین هدر مشابه با اشکال ۶-۲ و ۷-۲ استفاده می کنند. کانکتورهای پین هدر بر روی کابل های هارد دیسک ها، درایوهای نوری، درایوهای نواری و قطعات مشابه و همچنین برای اتصال پورت های مادربرد تعبیه شده در جک های خارجی پنل جلو یا پشت استفاده می شوند.

کانکتور فرد پین هدر در کابل دارای دو ردیف موازی سوراخ است که با یک دسته پین بر روی کانکتور زوج در مادربرد منطبق می شود. در مادربردهای ارزان و کارت های آداپتور، کانکتور زوج ممکن است یک مجموعه پین لخت داشته باشد. هر مادربرد با کیفیت و کارت های آداپتور اغلب از پین های لخت برای کانکتورهای ثانوه (مانند پورت های USB یا کانکتورهای ویژه) استفاده می کنند.

شکل ۷-۲ کابل هارد دیسک ATA را نشان داده که کابل ۸۰ سیمی را با کابل ۴۰ سیمی در تصویر بعدی و دو رابط ATA را در مادربرد نشان می دهد. این کابل از دو روش کلیدی استفاده می کند. سوراخ واقع در ردیف پایین سوراخ های روی کانکتور کابل با پین واقع در ردیف بالای پین ها بر روی کانکتور مادربرد منطبق است. اگرچه ۸۰ مادربرد وجود دارد، اما فقط ۴۰ پین واقع است. کابل های کانکتور ۸۰ دارای سیم زمینی بوده که بین هر جفت سیم سیگنل اجرا می شوند.

به ترتیب اصلی کانکتور مشکی مادربرد ثانویه ATA توجه کنید. هماند کانکتور اصلی مادربرد، کانکتور ثانویه با یک پین قفل می شود. اما کانکتور ثانویه فاقد شیار قطع در کانکتور اصلی مادربرد است که بدین معناست که این کابل نمی تواند وارد کانکتور ثانویه شود. اگرچه کابل ۸۰ سیم به درستی با کانکتور ثانویه کار می کند، ایسوس از این کابل ATA استفاده کرده تا بتواند فقط به کانکتور رابط ATA مادربرد اصلی وصل شود که در اصل برای اتصال هارد دیسک استفاده می شود. کانکتور ثانویه ATA مادربرد که معمولا برای اتصال درایو نوری استفاده شده به کابلی نیاز دارد که کابل قفل ندارد (شکل ۶-۲).

بعضی از کانکتورهای پین هد، زوج و فرد، قفل نیستند. سایر کانکتورها از کلید بدنه، کلید پین/ سوراخ، یا هر دو استفاده می کنند. این تنوع بدین معناست که نمی توان از کابل ویژه پین هدر بدین منظور استفاده کرد. برای مثال، زمانی که از کابل ATA با یک درایو برای اتصال آن درایو به کانکتور ثانویه پین هدر ATA بر روی مادربرد استفاده می شود. انتهای مادربرد آن کابل با یک سوراخ مسدود قفل شده است، اما کانکتور پین هدر در مادربرد دارای تمام پین هاست. خوشبختانه، کابلی که با از مادربرد می آید مجهز به مادربرد و کانکتورهای درایو است.

 

استفاده از کابل بدون قفل

IDE و سایر کابل های پین هدر که اکثر فروشگاه های کامپیوتر می فروشند از کانکتورهایی استفاده کرده که از بدنه کانکتور و کلید پین/ سوارخ استفاده می کنند. یکی از این کابل های مناسب برای اتصال هر دستگاه استفاده می شود اما نبود کلید بدین معناست که شما باید به اتصال روبه پشت دقت کنید.

 

برداشتن کلید از کابل

اگر کابل بدون قفل وجود ندارد، ممکن است کلید از کابل فعلی بتواند برداشته شود. اکثر کابل های کلیددار از یک پلاستیک کوچک برای مسدود کردن یکی از سوراخ ها استفاده می کنند. از سوراخ می توان برای باز کردن انسداد موجود استفاده نمود. ابتدا پین را از یک زاویه فشار داده، سپس بالای پین را خم کرده و پین را بکشید. اگر کلید محکم است، بخش یکپارچه کابل (که به ندرت کیس است) ممکن است از سوراخ یا پین برای ذوب کلید استفاده کند.

 

باز کردن سوراخ مزاحم

سوراخ را روی حرارت شعله گرم کنید و به دقت در عمق ۸/۳ اینچی قرار دهید تا سوراخ روی دوشاخه باز شود.

 

برداشتن پین مزاحم

گاهی اوقات هیچ گزینه ای وجود ندارد. اگر فروشگاه ها بسته باشند، تنها کابلی که استفاده می شود کلید سوراخ/ پین با بلوک است و باید این کابل را به کانکتور پین هدری متصل کرد که تمام پین ها وجود دارند. همچنین می توان از کاترهای مورب برای گیر کردن بر پین استفاده کرد تا از اتصال کابل جلوگیری شود. اگر پین اشتباه گیر کرده است، کارت انبساطی یا مادربرد خراب خواهد شد. قبل از قطع کردن، کابل ها را می توان در کامپیوتر با کابل بدون کلید برای مشکل کانکتور پیچ داد. گاهی اوقات نیز می توان پین مزاحم را اندکی خم کرد تا کانکتور فرد قرار بگیرد. در این مورد می توان از اتصال موقت استفاده کرد تا اینکه بتوان کابل را تعویض کرد. اگر همه چیز نادرست بود باید پین را قطع کرد، که قبل از اینکار، کانکتور فرد کلید دار را با آرایه پین همتراز نمود و مشخص کرد که کدام پین باید قطع شود. در مورد ترتیب پین/ سیگنال در آن رابط به کتابچه راهنما مراجعه کنید. پینی که باید برداشته شود را علامت بزنید.

کانکتورهای زوج استفاده شده در بعضی از مادربردهای ارزان شاکل یک ردیف پین بوده که نصب کانکتور را با پین ها و سوراخ ها بسیار آسان می کند. با کار کردن در کامپیوتر تیره، حرکت دادن کانکتور در یک مجموعه پین های هدر آسان است و یک جفت کانکتور قطع از پین ها را در یک طرف و یک جفت کانکتور قطع از سوراخ ها را در طرف دیگر قرار دهید.

در طول سالها، اکثر کامپیوترها فقط از کابل هایی استفاده می کردند که در حال حاضر توضیح داده شده است. در سال ۲۰۰۳، مادربردها و درایوها دارای استاندارد جدیدی با نام ATA سریالی (اغلب S-SATA یا SATA) بودند. درایوهای ATA قدیمی اکنون ATA موازی (P-ATA یا PATA) نامیده شده هرچند نام رسمی استاندارد قدیمی تر بدون تغییر مانده است.

اختلاف بارز بین دستگاه های ATA و دستگاه های SATA اینست که آنها از کابل ها و کانکتورهای مختلفی برای برق و داده استفاده می کنند. بجای کانکتور داده ۴۰ پین و کانکتور برق مولکس ۴ پین که توسط دستگاه های ATA استفاده شده (شکل ۸-۲)، SATA از کانکتور داده صاف و نازک و کانکتور برق ۱۵ پین استفاده می کند (شکل ۹-۲).

عرض کانکتور برق SATA 15 پین دقیقا مانند کانکتور برق PATA مولکس ۴ پین است، هرچند کانکتور برق SATA نازک تر می باشد. کانکتور داده SATA 7 پین با عرض ۸ میلیمتر بسیار باریک تر از کانکتور داده PATA 40 پین است. در اینصورت کل عرض و ضخامت SATA در هارد دیسک های نوت بوک ۲٫۵ اینچی کم می شود که در سیستمهای دسکتاپ بخوبی مشهود است.

تعداد نسبتا زیاد پین ها در کانکتور برق SATA مطابق با دو هدف طراحی است. اول، کانکتورهای اضافی به پشتیبانی از نصب اتصال داغ یا برداشتن درایوها بدون خاموش کردن سیستم نیاز دارند که بخشی از استاندارد SATA است. دوم، کانکتورهای برق SATA برای ایجاد ولتاژهای +۳٫۳V، +۵V و +۱۲V استفاده می شوند، بجای اینکه فقط +۵V و +۱۲V توسط کانکتور برق PATA ایجاد شود. ولتاژ پایین +۳٫۳V یک موقعیت روبه جلو برای دستگاه های کوچکتر، سریعتر و خنک تر است که در سالهای آتی معرفی خواهند شد.

اگرچه تمام کانکتورهای برق PATA قفل هستند، کانکتورهای مشابه نمی توانند برای کانکتورهای داده SATA بیان شوند. یکی از اهداف طراحی SATA استفاده از کلید مشخص است. SATA از اتصال L شکل استفاده می کند (شکل ۱۰-۲)، که از کابل بموجب نصب روبه بالا یا روبه عقب جلوگیری می کند.

SATA از PATA به دو دلیل فرق دارد. اول، PATA به دو دستگاه اجازه داده تا به هر رابط متصل شده، یکی با عنوان رابط اصلی و دیگری با عنوان رابط فرعی نامیده می شود. رابط SATA فقط از یک دستگاه پشتیبانی کرده، نیاز به پیکربندی دستگاه را بصورت اصلی و فرعی از بین می برد. در واقع، تمام دستگاه های SATA از دستگاه های اصلی هستند. دوم، PATA طول کابل های داده را به ۱۸ اینچ (۴۵٫۷ سانتیمتر) محدود کرده در حالیکه SATA شامل کابل های داده با طول ۱ متر (۳۹٫۴ اینچ) می باشد. ضخامت و طول اضافی کابل های داده SATA باعث شده تا مسیر و ترتیب کابل ها در کیس بخصوص در کیس کاملا برجی بسیار آسانتر شده و به بهبود جریان هوا کمک می کند.

 

کار کردن با کارت های انبساطی

کارت های انبساطی از بردهای مدار هستند که به منظور ایجاد عملکردهایی که خود مادربرد کامپیوتر ایجاد نمی کند در کامپیوتر نصب می شوند. شکل ۱۱-۲ آداپتور گرافیکی AGP 9800 Pro و کارت ویدئو را نشان می دهد.

سالها پیش، اکثر کامپیوترها دارای چندین کارت انبساطی بودند. کامپیوتر ۲۰۰۰ وینتاژ ممکن است یک کارت ویدئو، کارت صدا، آداپتور LAN، مودم داخلی و شاید آداپتور ارتباطی و یا آداپتور هاست SCSI داشته باشد.

امروزه همه چیز متفاوت است. تقریبا تمام مادربردهای جدید دارای آداپتورهای LAN و صدای تعبیه شده هستند. بسیاری از مادربردها شامل ویدئوی تعبیه شده بوده و بعضی نیز دارای ویژگیهای مشترک مانند سفت افزار تعبیه شده، مودم ها، آداپتورهای هاست SCSI، و سایر دستگاه ها می باشند. بدلیل اینکه بسیاری از ویژگیها در مادربردهای مدرن وجود دارند، برای کامپیوتر نسبتا جدید غیرعادی است تا کارت های انبساطی نداشته باشند.

نصب کارت انبساطی یک روش آسان و ارزان برای ارتقای سیستم قدیمی است. برای مثال، کارت گرافیک AGP ممکن است برای ارتقای ویدئوی داخلی، کات ویدئو برای تغییر کامپیوتر با رکوردر ویدئویی دیجیتالی، کنترل کننده SATA برای اضافه شدن پشتیبان درایوهای SATA، آداپتور USB برای اضافه شدن پورت های USB 2.0 و یا کارت ۸۰۲٫۱۱g برای اضافه شدن شبکه وایرلس نصب شوند.

هر کارت انبساطی به شیار انبساطی واقع در مادربرد و یا در کارت riser متصل شده به مادربرد وصل می شود. پنل عقب شاسی کامپیوتر در هر شیار انبساطی قطع می شود، که دسترسی خارجی به کارت را ایجاد می کند. قطع شیارهای انبساطی با کاورهای شیار فلزی نازک پوشیده می شود که به شاسی وصل می شود. این کاورها از ورود گرد و غبار جلوگیری کرده و از جریان هوای خنک ایجاد شده با فن منبع برق و فن های فرعی نصب شده در سیستم جلوگیری می کند.

برای نصب کارت انبساطی، ابتدا کاور شیار را بردارید، که ممکن است با پیچ کوچک وصل بوده و یا به درب فلزی مجاور متصل شده باشد. در مورد بعدی، کاور شیار را با استفاده از پیچ گوشتی محکم کنید. در صورتی که کاور شیار باید تعویض شود، آن را با یک پیچ کوچک به شاسی وصل کنید که یک مهره در بخش بالایی کاور شیار بسته می شود. پشت کارت انبساطی یک قلاب است که شبیه کاور شیار بوده و به شاسی محکم می شود. با توجه به هدف کارت، این قلاب ممکن است شامل کانکتورهایی بوده که کابل های خارجی را به کارت وصل می کند.

در زمان کار بر روی کامپیوتر، کارت های انبساطی باید نصب و برداشته شوند. حتی اگر بر روی کارت انبساطی خاصی کار نمی کنید، گاهی اوقات ممکن است آن را برداشت تا به بخشی از کامپیوتر دسترسی پیدا کرد. نصب و برداشتن کارت انبساطی می تواند سخت یا آسان باشد که به کیفیت کیس، مادربرد و خود کارت انبساطی بستگی دارد. کیس ها، مادربردها و کارت های انبساطی با کیفیت تحمل بالایی دارند، وارد کردن و برداشتن کارت های انبساطی راحت هستند. کیس ها، مادربردها و کارت های انبساطی ارزان دارای تحمل پایینی بوده که گاهی اوقات باید ورق فلز را برای فشار وارد کردن بر آنها خم کرد.

 

محدودیت های فیزیکی

با توجه به اندازه کارت و طراحی مادربرد و کیس، یک کارت مشخص ممکن است بر روی شیار خاصی قرار نگیرد. برای مصال، طراحی کیس ممکن است مانع از شیار خاص از پذیرفتن کارت بلند شود. اگر این مورد روی دهد، ممکن است کارت های انبساطی بسته شوند، کارت کوتاهتر از شیار بلند به شیار کوتاه رفته و سپس از شیار بلند برای کارت انبساطی جدید استفاده شود. حتی اگر کارت ازنظر فیزیکی مجهز به شیار خاصی باشد، کانکتور آن کارت ممکن است با کارت دیگر تداخل یابد و یا ممکن است فضای کافی برای مسیریابی کابل به آن نداشته باشد.

 

محدودیت های فنی

چندین متغیر ازجمله نوع شیار، نوع کارت، BIOS، و سیستم عامل وجود دارد که مشخص می کند آی کارت به موقعیت حساس است.

بدین منظور، روش کلی اینست که کارت را در شیاری که برداشته شده است مجددا نصب کرد. در صورت نصب کارت در شیار دیگر، احتمالا ویندوز پیغامی مبتنی بر نصب مجدد درایوها را می دهد.

بعضی از ترکیبات مادربرد و منبع برق می توانند برق کافی برای کارت های انبساطی فاقد برق مانند مودم های داخلی تامین کنند تنها در صورتی که این کارت ها در شیارهای نزدیک به منبع برق نصب شوند. این مشکل سالها پیش رایج بوده است، زمانی که منبع برق دقیق نبوده و کارت ها به برق بیشتری نسبت به الان نیاز داشتن، اما بعید است تا این مشکل را با تجهیزات مودم تجربه کرد. یک استثنا در این مورد به کارت های ویدئویی AGP مربوط می شود. بسیاری از مادربردهای جدید فقط از کارت های ویدئویی AGP 2.0 1.5V و یا کارت های ویدئویی AGP 3.0 0.8V پشتیبانی می کنند، بدین معنا که کارت های AGP قدیمی ۳٫۳V با این شیار ناسازگار هستند.

 

ملاحظات تداخل

بعضی از کارت های انبساطی RF کافی را برای تداخل با کارت ها در شیارهای مجاور ایجاد می کنند. سالها پیش، کتابچه راهنمای بعضی از کارتها (بعضی از کنترل کننده های دیسک، مودم ها و آداپتورهای شبکه) این مشکل را بیان کردند و مطرح نمودند که کارت آنها تا جای ممکن است بسیار دورتر از سایر کارت ها نصب می شود. طی سالها این هشدار بر روی کارت جدید مشاهده نشد اما ممکن است درصورتی با آن مواجه بوده که سیستم دارای کارت های قدیمی تر باشد.

برای نصب کارت انبساطی، مراحل زیر را انجام دهید:

  • ابتدا دستورالعمل های مربوط به کارت را بخوانید. بطور خاص، هر راهنمای مرتبط با نصب درایوهای نرم افزار کارت را بخوانید. در بعضی از کارتها، درایو قبل از نصب کارت باید نصب شود، و در سایر کارتها نیز ابتدا کارت و سپس درایو باید نصب شود.
  • کاور را از شاسی براشته و مادربرد را چک نموده تا مشخص شود کدام شیار انبساطی آزاد است. شیار انبساطی آزاد را مشخص کنید. کامپیوترهای جدید ممکن است چندین شیار انبساطی ازجمله شیارهای انبساطی چندمنظوره PCI 32 و ۶۴ بیت، یک یا دو شیار کارت ویدئویی x16 اکسپرس PCI، و یک یا چند شیار ویژگی x1 اکسپرس PCI داشته باشند. اگر بیش از یک شیار آزاد باشد، احتمال وجود مشکلات مربوط به گرما با انتخاب یک شیاری که فاصله بین کارت های انبساطی را بجای شیاری که کارت ها را خوشه بندی کرده کم می شود. شکل ۱۲-۲ ترتیب استاندارد شیارهای مادربرد AGP را با ۵ شیار PCI 32 بیت در سمت چپ و بالا شیار AGP قهوه ای تیره و در سمت راست شیارهای PCI نشان می دهد. شکل ۱۳-۲ ترتیب استاندارد شیارها را برای مادربرد اکسپرس PCI از چپ به راست، دو شیار سفید PCI 32 بیت، شیارهای مشکی X1 اکسپرس PCI، دو یا چند شیار سفید PCI، و شیار مشکی X16 اکسپرس PCI برای آداپتور ویدئویی را نشان می دهد.
  • سوراخ دسترسی به هر شیار انبساطی در پشت شاسی وجود دارد. در شیارهای اشغال نشده، این سوراخ با کاور شیار فلزی نازک مسدود شده که به یک پیچ متصل بوده که در شاسی روبه پایین است. کاور شیار را به شیاری که انتخاب می کنید نزدیک کنید. این مورد ممکن است آسان نباشد. بعضی از شیارهای انبساطی از بین می روند و کاور شیار که همتراز با آن شیار است ممکن است شیار خوبی نباشد. دقیقا می توان مشخص کرد کدام کاور شیار به شیاری مربوط است که همتراز با کارت انبساطی است.
  • پیچ نگهدارنده کاور شیار را بردارید، کاور شیار را حرکت داده و پس از باز کردن پیچ آن را کنار بگذارید.
  • اگر کابل داخلی مانع از دسترسی به شیار شود، آن را به آرامی حرکت داده و یا آن را بطور موقت قطع کنید، به اتصالات مناسب برای اتصال مجدد آنها دقت کنید.
  • کارت انبساطی را به ارامی در موقعیت خود قرار دهید. زبانه­ی پایین قلاب کارت انبساطی را در شاسی حرکت داده و بخش کانکتور باس کارت انبساطی را همتراز با شیار انبساطی قرار دهید. با وجود کیس با کیفیت، هر چیزی باید همتراز قرار بگیرد. با وجود کیس ارزان، ممکن است از انبردست برای خم کردن قلاب کارت استفاده کرد تا کارت، شاسی و شیار همتراز شوند. بجای انجام اینکار، ترجیح داده شده تا کیس تعویض شود.
  • زمانی که از همترازی هر چیزی مطمئن بوده، شست خود را بر روی لبه بالایی کارت قرار داده، با یک شست هر انتهای شیار انبساطی در زیر کارت را گرفته و به آرامی بالای کارت را فشار دهید تا اینکه در شیار قرار بگیرد (شکل ۱۴-۲). فشار را در مرکز شیار انبساطی و زیر کارت وارد کنید، و از پیچانده شدن کارت جلوگیری کنید. بعضی از کارتها با کشش کمی در جای خود قرار می گیرند. سایر کارتها به فشار اندکی نیاز داشته و در زمان قرار گیری صدا می دهند. پس از اتمام این مرحله، قلاب کارت انبساطی باید به درستی با سوراخ پیچ در شاسی همتراز شود.
  • پیچی که به قلاب کارت انبساطی متصل است را تعویض نموده و هر کابلی که به طور موقت در زمان نصب کارت قطع شده است را تعویض کنید. هر کابل خارجی مورد نیاز را با کارت جدید وصل کنید.
  • کامپیوتر را روشن نموده و تایید کنید که کارت جدید شناخته شده و کار می کند. پس از اینکار، سیستم را خاموش نموده، کاور را تعویض و هر چیزی را مجددا وصل کنید.

 

برای برداشتن کارت انبساطی، مراحل زیرا را دنبال کنید:

  • کاور سیستم را برداشته و کارت انبساطی موردنظر را مشخص کنید. درصورت دقت نکردن ممکن است کارت خراب برداشته شود.
  • زمانی که کارت درست مشخص شد، هر کابل خارجی متصل به آن را قطع کنید. اگر کارت دارای کابل های داخلی متصل است، آنها را نیز قطع کنید. سایر کابل های نامرتبط را را به طور موقت قطع کرده تا به کارت دسترسی پیدا کنید.
  • پیچ متصل به قلاب کارت را برداشته و آن را کنار بگذارید.
  • کارت را از هر دو انتها گرفته و با نیروی متوسط بکشید. اگر کابل آزاد نشد، آن را از جلو به عقب (موازی را کانکتور شیار) به آرامی بکشید تا اتصال قطع شود. دقت کنید که کارت را بگیرد. بعضی از کارتها دارای نقاط لحیم تیزی هستند که درصورت احتیاط نکردند می توانند قطع شوند.
  • کارت را در کیسه ضد ایستا نگهدارید. بر روی کیسه تاریخ و مدل کارت را برای ارجاع بعدی بزنید. اگر هارد دیسک دارید، آن را نیز در کیسه قرار دهید. اگر کارت انبساطی جدید در شیار نصب نشده است، کاور شیار را نصب کنید و مطمئن شوید که جریان هوا وجود دارد و پیچ را برای محکم شدن کاور شیار عوض کنید.

درصورت برداشتن کارت ویدئویی اکسپرس PCI یا AGP، مراقبت باشد. بسیاری از مادربردها دارای مکانیسم حفظ کارت ویدئو هستند (شکل ۱۶-۲)، که کارت را چفت می کنند. در زمان برداشتن کارت ویدئو، چفت را آزاد نموده و به آرامی به سمت بالای کارت بکشید تا اینکه آزاد شود. درصورت فشار زیر بر روی چفت ممکن است به کارت ویدئو و یا مادربرد آسیب وارد شود.

 

تنظیم جامپرها

گاهی اوقات جامپرها برای تنظیم گزینه های سخت افزار در کامپیوترها و لوازم جانبی استفاده می شوند. جامپرها امکان اتصال یا قطع اتصال الکتریکی را فراهم کرده که برای پیکربندی یک جنبه از مولفه استفاده می شوند. تنظیمات جامپر یا سوئیچ چنین چیزها را بصورت سرعت باش پردازشگر مشخص می کند، که داروی PATA بصورت دستگاه اصلی یا فرعی عمل می کند، عملکرد خاص کارت انبساطی فعال یا غیرفعال می شود.

مادربردهای قدیمی و کارت های انبساطی ممکن است از چندین جامپر برای تنظیم اکثر یا تمام گزینه های پیکربندی استفاده کنند. مادربردهای جدید از جامپرهای کمی استفاده کرده، در عوض از برنامه نصب BIOS برای پیکربرندی قطعات استفاده می کنند. در واقع، اکثر مادربردهای فعلی فقط یک برنامه نصب برای پیکربندی قطعات دارند. این جامپرها زمانی استفاده شده که مادربرد برای پیکربندی گزینه های ایستا مانند سرعت پردازشگر و یا برای فعال کردن گزینه های غیرتکراری مانند ارتقای BIOS استفاده می شوند.

رایج ترین جامپر، بلوک جامپر است که یک بلوک پلاستیکی کوچک با اتصالات فلزی تعبیه شده بوده که می تواند دو پین را برای ایجاد اتصال الکتریکی بهم وصل کند. زمانی که بلوک جامپر دو پین را بهم وصل کرده، این اتصال باز، بسته، کوتاه یا فعال است. زمانی که بلوک جامپر برداشته شده، این اتصال خاموش، باز، یا غیرفعال می باشد. پین ها یک جامپر نامیده شده که معمولا JPx هستند که x عددی است که جامپر را تشخیص می دهد.

جامپرهایی با بیش از دو پین ممکن است برای انتخاب بین بیش از دو حالت استفاده شوند. شکل ۱۷-۲ جامپری را نشان می دهد که شامل یک ردیف ۳ پین از ۱، ۲ و ۳ است. سه حالت را می توان با کوتاه کردن پین های ۱ و ۲، پین ۲ و ۳، یا با برداشتن کامل بلوک جامپر انتخاب کرد. پین های ۱ و ۳ را نمی توان جامپر کرد زیرا جامپر می تواند برای بستن فقط یک جفت پین مجاور استفاده شود. در این نمونه، جامپرهای USBPW12 و USBPW34 این امکان را می دهند تا پیکربندی Wake-on-USB برای ۴ پورت های USB از ۱ تا ۴ تنظیم شوند. این جامپرها پین های کوتاه ۱ و ۲ را نشان داده که مادربرد را برای استفاده از +۵V برای Wake-on-USB پیکربندی می کنند. اگر این جامپرها در موقعیت ۲، ۳ حرکت کنند، Wake-on-USB از +۵Vsb استفاده می کند.

اغلب می توان از انگشت بری نصب و برداشتن جامپرهای جداگانه استفاده کرد، اما انبردست معمولا بهترین ابزار است. با اینحال، جامپرها به گونه ای دسته بندی می شوند که حتی انبردست ممکن است برای نگهداشتن جامپر بسیار بزرگ باشد. زمانی که این مورد اتفاق می افتد، از هموستات (موجود در داروخانه ها) استفاده کنید. در زمان تنظیم باز کردن جامپر، بلوک جامپر را کاملا باز نکنید. در عوض، آن را در یک پین نصب کنید. در اینصورت اتصال باز نمی شود، اما بلوک جامپر درصورتی دستی باز می شود که بعدا بتوان آن اتصال بسته شود.

بلوک های جامپر حداقل دو اندازه دارند که قابل غیر نیستند:

  • بلوک های استاندارد بزرگتر هستند و اغلب آبی تیره یا مشکی می باشند (جامپرهای شکل ۱۷-۲ اندازه استانداردی دارند).
  • بلوک های جامپر کوچک در بعضی از هارد دیسک ها و بردها استفاده می شوند که از قطعات سطحی استفاده کرده و اغلب سفید یا آبی روشن هستند.

 

نصب درایوها

روشهای نصب فیزیکی بسیار متفاوت هستند و روشهای پیکربندی نیز به عوامل متعددی بستگی دارند ازجمله:

  • نوع درایو
  • اندازه فیزیکی درایو: ارتفاع و عرض (و گاهی اوقات) عرض
  • هارد دیسک های داخلی در مقابل هارد دیسک های خارجی (فلاپی، درایوهای نوری و نواری)
  • ترتیب پایه با کیس خاص
  • رابط درایو (ATS در مقابل ATA سریالی)